සුපිරි තරු බිහිකරනා මාධ්‍යයේ නිරුවත වේදිකාව මතට….

4(395)

ඇත්තෙන්ම අප ජීවත් වන්නේ නින්දේද?… නාට්‍ය අවසානයේදී ප්‍රේක්ශකයා වෙත නාට්‍ය ඉදිරිපත් කරනා ප්‍රධානතම පැනය මෙයයි. අප සියලු දෙනාම සිහිනය තුල ජීවත් වීමට ප්‍රිය කරති. මන්ද ඉන් අප ඇහැරුණ විට අපට ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දීමට සිදු වනා බැවිනි.අප රටේ සුවිශේෂි ස්වත්‍රන්ත නාට්‍ය නිර්මාණකරුවකු ලෙස තම නම් සටහන් තැබූ රාජිත දිසානායකයන්ගේ නවතම නාට්‍යය වන “සිරිවර්ධන පවුල” හරහා වසර දහයක් පුරා අප ජන සමාජයේ අලුත්ම සිහිනය බවට බලහත්කාරී ලෙස අප මත පටවා ඇති සුපිරි තරු බිහි කිරීමේ ව්‍යාපෘති වල ඇතුල් පැත්ත හෙවත් නිරුවත සමාජය වෙත වේදිකාව හරහා ඉතා රසවත් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලබයි.ඉන් නොනැවතී ඔහු මාධ්‍යයේ කාර්‍යභාරයද ප්‍රශ්න කිරීමට ලක් කරනු ලබයි. ඇත්තෙන්ම අද දවසේ මාධ්‍ය තම සැබෑ වගකීම වන රටක සිව්වන ආණ්ඩුව ලෙස කටයුතු කිරීමෙන් බැහැරව ජනතාව මුලා කරමින් තම ව්‍යාපෘති වල ඔවුන් සිර කරමින් සමාජය තද නින්දකට යොමු කරවීම ඔවුන් ගේ කාර්යය බවට පත් වී තිබීම සමාජයක් ලෙස අපගේ අභාග්‍යයකි.

නාට්‍යය කතා සාරංශය ලෙස අපට හදුනා ගත හැක්කේ සුපිරි තරුව වීමේ අභිලාශයෙන් සුපිරි තරු තරගයට යොමු වන තරුණයකුගේ ජීවිතය පමණක් නොව ඔහුගේ පවුලද ඇතුලුව එම සිහින ලෝකය තුල ජීවත් වීම අවසානයේ ඛේදවාචකයකින් අවසන් වීමය.සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ශකයා ලෙස අප මෙතෙක් දැක තිබෙනුයේ සුපිරි තරු තරග වල වීරයාගේ කතාව පමනි. නමුත් අතරමග තම සිහිනය බොද වී ඉවත්වන්නුන්ගේ කතාව අපට ටෙලිවිශන් තිරයෙන් ඉදිරිපත් නොකෙරේ. ඒ මන්දයත් සුපිරි තරු තරග රටාව තුල අපට ඒත්තු ගන්වා ඇත්තේ අතරමග නැවතීමක් නැත යන්නය.නමුත් අප නොදකින යථාර්තය වන්නේ සිහින තරු වීම තම ජීවිතයේ ඒකීය අරමුණ කරගෙන තම ජීවිතය ඛේදවාචකයකින් අවසන් වන තරුන පරපුර අපට ටෙලිවිශන් තිරය හරහා මග හැරෙන බවය. මෙම යථාර්ථය මනා ලෙස සුපුන් සහ ඔහුගේ පවුල හරහා නාට්‍යකරුවා තම වෙදීකාව උප්යෝගී කරගෙන ප්‍රේක්ශකයා වෙත ඉදිරිපත් කෙරේ. නමුත් තව දුරටත් ඔබ්බට යන නාට්‍යකරු ඛේදවාචකයකින් පාඩම් ඉගෙන නොගන්නා අප සමාජයේ හැදියාව වඩාත් හොදින් නිරූපනය කරනු ලබයි.අප සමාජය අතීතයෙන් පාඩම් ඉගෙනනොගැනිමේ ඛේදවාචකය නිසාවෙන් සමාජයක් ලෙස අප ගෙවනා වන්දිය අති මහත්ය.උදාහරණ ලෙස 1983 කලු ජූලියෙන් දී ඇති වූ සිද්ධි හරහා පාඩම් උගත් සමාජයක් නම් කිසි ලෙසකින් වත් නැවතත් 2014 අලුත්ගම කලු ජූනියක් කෙසේ වෙතත් බොදු බල උම්මත්තකභාවයක් මේ රට තුල කෙසේ වත් ඇති නොවිය යුතුව තිබුනි.

“සිරිවර්ධන පවුල” නාට්‍යයය තුල තවත් තලයක් හරහා නාට්‍යකරු අප රටේ තරුණ පරපුරේ ඛේදවාචකය ඉතා වියුක්ත ලෙස තම නාට්‍යයය හරහා නිරූපනය කරනු ලබයි. මෙහි එන ප්‍රධානතම තරුණයින් තිදෙනා අතර වෙන සංවාද හරහා එය ඉදිරිපත් කර තිබීම ඉතා ප්‍රශංශනියය.මෙහි ඇති සුවිශේශිම ලක්ෂණය වන්නේ ලොව ඇති සන්නිවේදන තාක්ෂණය කොතරම් දියුණු වුවත් ශ්‍රි ලාංකික තරුණයා එය යොදවා ගන්නා ආකාරය ඉතා ග්‍රෝත්‍රිකය.වර්තමාන දේශපාලන වටපිටාව වෙත එම තාක්ෂණය යොදවා ගත් ආකාරය අධ්‍යනය කිරීමේදී අද රටේ තරුණ පරපුර උදම් අනනා කරුණක් වනුයේ රාජපක්ශ රෙජීමය පෙරළා දැමිමේ ප්‍රමුඛ කාර්‍යක් ඔවුන් විසින් ඉටු කල බවය.එහෙත් සාමජ මාධ්‍ය වෙබ් අඩවි හරහා ඇති වූ වාද විවාද වෙත නැවත් හැරී බැලීමේදී අප තරුණ පරපුර කටයුතු කරනා ආකාරය පිළිබදව අපට නම් හිරිකිතයක් දැනේ. ඔවුන් කිසිදු මූලාශ්‍රගත දැනුමකින් තොරව කරනා හුදු ආවේගශීලී වාද විවාද සමාජයක් ලෙස අප සමාජයේ අනාගතය කොතරම් ග්‍රොත්‍රවාදීද යන බිය අප තුල ඇතිවේ.කණගාටුවට කරුණ වන්නේ අප සමාජයේ වගකිව යුතු මාධ්‍ය ආයතන පවා වගකීමෙන් කටයුතු කිරීම පසෙකලා කටයුතු කරනා නින්දිත ස්වභාවයය. පසුගිය වසර දහයක් පමණ කාලය පුරා මාධ්‍ය ආයතන වැපිරූ අස්වැන්න අප පසුගිය සමයේ නෙලා ගත්තේය. හොදින් පසුගිය දශකය දෙස හැරී බැලීමේදී අපට දැකගත හැකි කරුණ වන්නේ රට තුල ජාතිකවාදී මතවාදයන් ගොඩ නැංවීමේලා මාධ්‍ය ඉතා අශීලාචාර ලෙස තම ගුවන් කාලයන් යොදා ගෙන ඇති බවය. පසුගිය වසරේ ඇති වූ අලුත්ගම ඛේදවාචකය එහි උතතරීතරම අවස්ථාව ලෙස අපට දැක්විය හැකිය.එම මොහොතේ පවා රටක සිව්වන ආණ්ඩුව ලෙස හදුන ගැනෙනා මාධ්‍ය කටයුතු කල ආකාරය නින්දිතය.වින්දිතයා වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා බහුතරයා වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනා මාධ්‍ය භාවිතයක් ඒ මොහොතේදී අපට දැකගත හැකි විය. මෙම යථාර්තවාදී තත්වය රාජිත දිසානායක මහතා තම නාට්‍ය හරහා ඉදිරිපත් කල ඇති ආකාරය විශිෂ්ටය. සුපුන්ගේ ලගම මිතුරා කටයුතු ආකාරය තුලින් එය ඔහු ප්‍රෙක්ශකයා වෙත ඉදිරිපත් කෙරේ.සමාජ සබදතා ජාතීවාදි දෘශ්ඨිකොනයකින් බැලීම, රූපවාහිනී හරහා විද්වත් යැයි හදුන්වන ජාතිකවාදී මත වපුරන පුද්ගලයන් වීරයන් කොට ගැනීම හා ඔවුන් වෙත විවේචන ඉදිරිපත් කරන්නන් හෙළා දැකීම හරහා අප සමාජයේ තරුණයන් ජාතිකවාදී මානසිකත්වයකින් ජීවත් වුවද එය පවා ඔවුන් සිදු කරනුයේ කිසිදු මූලාශ්‍ර දැනුමකින් නොවන බව සහ මාධ්‍ය හරහා වපුරන දේ තුලින් බව මෙන්ම ඔවුන් ඉතිහාසගත කරුණු පිලිබදව කිසිදු අවබෝධයක් නොමැති බව ඇන් ඇම් සහ කොල්වින් ආර් යනු කවුරුන් දැයි අසන ප්‍රකාශ හරහා අපට දැක ගත හැකිය.

මාධ්‍ය ඇත්තෙන්ම පැවතිය යුත්තේ සමාජයට ඉදිරියෙනි.නමුත් අද අපි දකිනා සත්‍යය වන්නේ මාධ්‍ය ජනතාවට මග කියනු වෙනුවට තම ලාභ පංගුව වෙනුවෙන් ඕනෑම නිර්ලජ්ජිත ක්‍රියාවලියක යෙදෙනා ව්‍යාපාරයක් බවට මාධ්‍ය ආයතන පත්ව තිබීමය. එය සුපිරි තරු තරග හරහා පමනක් නොව අද වන විට අද වන විට එය ප්‍රවෘත්ති ඉදිරිපත් කිරීමේදී පවා යොදවනු ලබන තත්වයකට පැමින තිබීම ඉතා කනගාටුදායකය. සමාජය ශිලාචාර කිරීමේ වගකීම කෙසේ වෙතත් තම්න් ශීලාචාර විය යුතු බව නොතේරීම අද දවසේ අප නොදකිනා යතාර්ථයයි. මාධ්‍ය ආයතන සුපිරි තරග සහ විවිධ වු වැඩසටහන් වලට මුවා වී සිදු කරනු ලබන ලිංගික හිංසනය කිසිවෙකුත් නොදකී.බොහෝ දෙනා එවැන්නක් විශ්වාශ පවා නොකරති.නමුත් කටුක යථාර්ථය වන්නේ මාධ්‍ය ආයතන තම වැඩසටහන් හරහා ප්‍රධාන ලෙසම මෙගා ටෙලි නාට්‍ය මෙන්ම සුපිරි තරු වැඩසටහන් වලදී දැවන්ත ලිංගික හිංසනයක් සිදු කරනා බවය.එහෙත් ටෙලිවිශන් තිරය හරහා අප දකින්නේ ඔවුන්ගේ ඒ මහා නිරුවත වසනා සෙත් පිරිත්, ධර්ම සාකාච්ඡා සහ සමාජ සත්කාරක වැඩසටහන්ය. නමුත් මෙයට මුවා වී මොවුන් කරනා අනර්ථකාරී ක්‍රියා සමාජ ගත නොවේ. ප්‍රේක්ශකයා එම සිහින ලොවින් මිදීමට කිසිසේත්ම සූදානම් නැත.ඔවුන්ට එම ක්ෂිතිමය ඇත්දැකීම විදිමට බියක් දක්වයි.තම නාට්‍ය හරහා සුපුන්ගේ සහෝදරියත් මාධ්‍ය ආයතන වල එම  නිරුවත ප්‍රේක්ශකයා වෙත ඉදිරිපත් කෙරේ.

සම්ස්ථයක් ලෙස නාට්‍යකරු සමාජය වෙත මාධ්‍ය ආයතන වල අදුරු පැතිකඩක් නැවත සමාජය වෙත පෙන්වා දීමට වේදීකාව යොදවා ගෙන කරන ලද උත්සහය සාර්ථක වී ඇති බව  නාට්‍යය හරහා අපට දැකගත හැකිය. තවද ඔහු මෙම උත්සහය හරහා අප සාමාජයේ ඇති දැවන්ත අවුලක් වන පුද්ගලයන් කුටුම්භ ගත සිහින හඹා යෑම පිලිබද ඇති අර්බුදය මැනවින් ප්‍රේක්ශකයා වෙත ඉදිරිපත් කෙරේ. එය ඔහුගේ “වීරයා මැරිලා” නාට්‍යයේම දිගුවක් ලෙස දැකිය හැකි තත්වයකි. අද දවසේ රටක් ලෙස අප හමුවේ ඇති ප්‍රබල අර්බුදයක් වන්නේ තනි තනි සිහින හඹා යන වීරයකු වෙනුවට සමාජ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වෙන ඒ වෙනුවෙන් මැදිහත් වන වීරයන් බිහි නොවීමේ අර්බුදයයි. අද මිනිසුන්ගේ උත්තම වාක්‍ය වී ඇත්තේ කෙසේ හෝ තම්න් ගොඩ යෑම වෙනුවෙන් ඕනෑම කුපාඩිකමක් කිරීමය.එවැන්නන් බහුල සමාජයක මිනිසුන් තව තවත් ඉල්ලා සිටින්නේ සුපිරි තරු වීමට ඉඩක් මිස අන් කවරක්ද ?

කසුන් ප්‍රනාන්දු
07.02.2014

රසවත් පරිවර්ථනයක්…………………….

Liyanage Amarakeerthi The Postman NEWS (1)
අප රටේ ජනප්‍රිය මාධ්‍යක් වන පරිවර්ථන අතරින් බොහෝ පරිවර්ථන ඇත්තේ ඉතා දුර්වල තැනක යැයි බොහෝ දෙනා පවසන කරුණකි.ආචාර්යය ලියනගේ අමරකීර්ති විසින් පරිවර්ථිත Antonio Skarmata ගේ “El Cartero de Neruda” –“නෙරූදාගේ ලියුම්කාරයා” ප‍්‍රබන්ධ සාහිත්‍ය කෘතිය සිංහල පරිවර්ථන මාධ්‍ය නව මගකට යොමු කරවන්නකි.ලතින් ඇමෙරිකානු සාහිත්‍ය අද වන විට අප රටට එතරම් ආගන්තුක නොවූවද මෙම කෘතිය පරිවර්ථනය හරහා අමරකීර්ති මහතා අප එතරම් අසා නොපුරුදු අන්තොනියෝ ස්කර්මෙතා ශ්‍රි ලාංකික පාඨකයාට හදුන්වා දෙයි.මෙය වඩාත් රසවත් කෘතියක් වන්නේ එය දේශපාලනික නවකතාවක් වීමය. මෙය ලතින් අමෙරිකානු සාහිත්‍ය පරසක්වල ගැසූ ඊනියා සිංහල ජාතිකවාදින්ට අතුල් පහරක් වන කෘතියකි.

මෙහි කතා සාරාංශය වන්නේ මහා කවි පැබ්ලො නෙරුදාගේ ජීවිතයේ අවසාන යුගයේ ඔහුට හමුවන මිතුරෙකුගේ ආදර කතාව වෙත පැබ්ලො නෙරුදාගේ බලපෑම මෙහි මූලික තේමාව වුවද එහි යටි පෙල නිරූපනය වන්නේ මහා දෙශපාලන කතාන්දරයකි. එනම් චිලී රාජ්‍යයෙන් බිහි වූ ලොව ප‍්‍රථම සමාජවාදී ජනාධිපතිවරයා ලෙස සැල්වදෝර් අයියන්දේ බලයට පත් වීම, සී.අයි.ඒ. සංවිධානයේ මෙහෙයවීම යටතේ ජෙනරාල් පිනෝචේ විසින් අයියන්දේ ආණ්ඩුව බිඳ දැමීම ආදී සිදුවීම්  මෙහි යටි පෙලෙහි දක්වා ඇත. එය ඉතා රසවත් ලෙස මෙම තරුණයගේ ආදර කතාව තුලින් දක්වා තිබීමෙහිලා මෙම කෘතියේ කතුවරයා දක්වන්නේ ඉතා ශූර බවකි.

මෙම කෘතියේ තවත් සුවිශේශි ලක්ෂනයක් වන්නේ පබ්ලෝ නෙරුදාගේ කවිත්වය මෙම කෘතිය තුල දක්වා තිබීමය. එය පබ්ලෝ නෙරුදා මෙම කතාවේ එන තරුණයා වෙත රූපක ගොඩනැංවීම හරහා ඉදිරිපත් කර තිබීම ඉතා අලංකාරය. මෙහි එන රසවත් රූපක ගොඩනැංවීමක් මෙසේය.
“මෝඩියෙක් වෙන්න එපා, දැන් උඹේ හිනාව සමනලයෙක් වගේ නමුත් හෙට උඹේ තන් හඩළන පරවියො.උඹේ තනපුඩු පැනි පිරුණු රාස්බෙරි. උඹේ දිව දෙවියන්ගේ උණුසුම් පලස. උඹේ පස්ස නැවක ලෙලෙන රුවල්.ඔය කකුල් අස්සේ දැවි දැවි තියෙන අහවල් එක මානව වර්ගයාගේ කෙළින් වෙච්චි ආඩම්බර යකඩෙ රත් කරන ලිප.දැන් නිදා ගනිං.” (පිට 69)

තවද මෙම කුඩා පරිවර්තිත නවකතාවට සාපේක්ශව දිගු පෙරවදනක් ලියමින් ආචාර්යය සුමනසිරි ලියනගේ එකල ලෝක දේශපාලන තත්වය සහා මෙම කෘතියට අදාල චිලී රටේ පැවති තත්වය විග්‍රහ කර ඇති ආකාරය මෙම කෘතියේ දේශපාලන තත්වය වටහා ගන්නට පාඨකයාට මනා පිටුවහලක් වේ.මෙම පොතේ එන ඉතා රසවත් වදන් පෙලක් වන මහා කවි පැබ්ලෝ නෙරුදා නොබෙල් ත්‍යාගය ලබා ගනිමින් කල කතාවේ උපුටනයක් මෙසේ දක්වා තබමි.

“ගිනි ගත් ඉවසීමෙන් තමයි අපි සියලු මනුෂ්‍යන්ට ආලෝකය, සාධාරණය හා අභිමානය ලබා දෙන අන්‍යලංකාර පුරවරයක් ජය ගන්නේ.”
(පිට 119).

කසුන් ප්‍රනාන්දු

15/01/2015

Photo Credit :www.Boondi.lk

රෙජීමය පරාජය කිරීමෙන් ඔබ්බට…..

images

ශ්‍රි ලංකා වාසින් හට 2015 වර්ෂය එලබෙන්නේම ජනාධිපතිවරණයක් සමග බව මේ මොහොත වන විට කාටත් නොරහසකි. ඌව ප්‍රථිපලය සමග ආණ්ඩුව තුල විවිධාකාර වූ අර්බුද නිර්මාණය වී ඇති මොහොතක් වුවුද පාලකයාගේ පුද්ගලික කෙන්ද්‍රය මත රටේ උත්තරීතරම නීතිය වල් වැදුනු රටක ජීවත් වන්නන් වන අප හට කිව හැක්කේ අනිවාර්‍ය්යෙන්ම ජනාධිපතිවරණය එලබෙන වසර මුලදී පැවත්වෙන බවය. වර්තමාන දේශපාලනය  ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය අපට පහත ලෙස විග්‍රහ කර ගත හැකිය. 18 වන විව්‍යස්තා සංශෝදනයේ වන දුර්වලතා හේතුවෙන් පර්සි මහෙන්ද්‍ර රාජපක්ශ මහතාට මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීම අභියොගයට ලක් වී ඇත. මෙය කොතරම් බලගතු නීති තර්කයක් වුවත් මෙරට නීතියේ මුර දෙවොල රෙජීමයේ රබර් මුද්‍රාවක් වන තත්වයක් තුල රාජපක්ශ මහතා මැතිවරණය කැදවන බවත් එය හිස් මුදුනින් මැතිවරණ කොමසාරිස් වරයා බාර ගන්නා බවත් යථාර්තයකි.ඌව ප්‍රථිපලය තුලින් ලත් පිබිදීම තුල ප්‍රධාන විපක්ශය සිටින්නේද යම් තරමක අධි විශ්වාශයකිනි. එනම් කරට කර සටනකදී මෙරට පීඩනයකට ලක්වී සිටින සුළු ජාති, ආගම්වල සහයෝගයත් සහිතව රෙජීමය පරාජය කල හැකි බවය.දේශපාලන ව්‍යාපාර මීට දක්වන්නේ විවිධ වූ ප්‍රතිචාරය. එක් පසකින් සෝභිත හිමියන්ගේ සාධාරණ සමාජයක් සදහා ජනතා ව්‍යාපාරය පොදු අපේක්ශකයකු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අතර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නීති විරෝධී මැතිවරණයකට එරෙහිව ඡන්ද වර්ජනයකට සූදානම් වෙමින් සිටී. ඒජාපය සුපුරුදු ලෙසම හිතුවක්කාරි ලෙස තම අපෙක්ශකයා වෙත සහය පල කරනා ලෙස අනෙක් කණ්ඩයම් වෙත බලපෑම් කරමින් සිටී.තවත් පසකින් අතුරලියේ රතන හිමිද කරලියට විත් ඇත. එහිමියන් පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානය හරහා යෝජනාවක් මේ මොහොත වන විට සමාජ ගත කොට ඇත. අතීතයේ සිදු වීම් වලින් ලත් අත්දැකීම් මත මෙම ක්‍රියාමාර්ගය පිලිබදව අවසාන මොහොත වන තෙක් යමක් පැවසිය නොහැක.

රාජපක්ශ රෙජීමය හුදු පුද්ගල සාධකයක් ලෙස බැහර කලද අප සමාජය ඇත්තේ ඉතාමත් අසීරු අඩියකය.එහි වගකීම හුදෙක්ම රාජපක්ශ රෙජීමය වෙත පවරා අත පිහිදා ගැනීමට සාධාරණ මනසක් ඇත්තෙකුට කල නොහැක. මේ තුල ඇත්තේ හුදු රෙජීමයේ අර්බුදයකට වඩා ක්‍රමය විසින් ගොඩනගන ලද අර්බුදයකි.එම නිසා තට්ටු මාරූ ක්‍රමයක අවසාන ප්‍රථිපලය වන්නේ ද මේ ක්‍රමය තවත් ඉදිරියට ගොස් අප සමාජයක් ලෙස තව තවත් අර්බුදයකයට ගමන් කිරීමය.එසේ නම් කල යුත්තේ කුමක් ද ? වර්තමාන දෙශපාලන ක්‍රමය තුල මැතිවරණ තුලින් ජනතා පරමාධිපත්‍යය සැබෑ ලෙස නිරූපනය නොවන බව පැවති මැතිවරණ වලදී ඔප්පු වී හමාරය.විධායක බලය යටතේ මුලු රාජ්‍ය ත්‍රන්ත්‍රයම මහින්ද රාජපක්ශ වෙත යොමු වෙන තත්වයක් යටතේ මැතිවරණ තුලින් නියම ජනමතය නිරූපනය නොවනවා නියතය.වර්තමාන ක්‍රමවේදය වී ඇත්තේ මැතිවරණ දින කිසිදු සිදුවීමකින් තොරව මැතිවරණය පවත්වා ඉන් පෙර සියලු කුපාඩි කම් සිදු කර සාධාරණ මැතිවරණයක් පැවත්වූ බවට අන්ධයින් වන ඡන්ද දායකයාට උදම් ඇනීමේ සිරිතය.

නිශ්චිත ලෙසට මේ ක්‍රමය පරාජය කිරීමට නම් නිවැර්දි දැක්මක් සහ නිශ්චිත වැඩ පිළිවෙලක් තිබිය යුතුය. හුදු ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට හෝ පුද්ගල නායකත්ව මාරුවකට සාධාරණ සමාජයක් නිර්මාණය කර ගත නොහැක.ඒ සදහා අවශ්‍ය කරනුයේ ජනතාව පෙල ගැස්විය හැකි නායකත්වයකටය. රෙජීමය පාරාජය කිරීම මේ මොහොතේ අත්‍යවශ්‍ය ක්‍රර්ත්‍රවය වුවද එය හුදු පුද්ගල මාරුවක් නොවිය යුතුය. මන්දයත් එවැනි පුද්ගල මාරු වල අත්දැකිම් ඔනාවටත් වඩා ලබා ඇති ජාතියක් බැවිනි. මේ වන විට ප්‍රධාන විපක්ශය වන ඒජාපය මේ මොහොතේ වඩාත් අවශ්‍ය නිශ්චිත වැඩපිලිවෙලක් නොමැතිව කටයුතු කිරීම ඉතා කණගාටුදායකය. මෑත කාලයේ ඇති වූ ප්‍රශ්න වලදී ඔවුන් ක්‍රියාත්මක වුයේද මේ ලෙසය. (විශේෂයෙන් අගවිනිසුරුවරියට එරෙහි දොශාභියෝගය මොහොතේදී) අද වනවිට පක්ශය මුලුමනින්ම මාධ්‍ය ආයතන දෙකක ගොදුරට ලක් වී තිබේ.ඉන් මීදීම අරමුණු කරගෙන කටයුතු කරමින් මේ මොහොතේ අත්‍යවශ්‍ය කාර්යය මගහරිමින් සිටී.සෝභිත හිමියන් ඉදිරිපත් කොට ඇති විකල්පය තුලද ඇති දුර්වලතා ඉදිරිගාමි ගමනකට ඇත්තේ බාධාවකි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පසුවන්නේද උභයතෝටික ප්‍රශ්නයකටය. පොදු අපේක්ශකයකු හැර පක්ශයකින් ඉදිරිපත් වනනකුට සහය දැක්වීමේ හැකියාවක් ඔවුන් සතුව නොපවතී. තත්වය මෙසේ නම් විකල්පය කුමක්ද?

මේ මොහොතේ පවතින අභියෝගයට නිවැරදි ලෙස මුහුණ දීමට නම් සියලු විපක්ශ කණ්ඩායම් එක් වේදිකාවකදී නිශ්චිත වැඩපිලිවෙලක් සකස් කරගත යුතුය. එය බලය ලබා ගැනීමේ හුදු අරමුණෙන් ඉදිරිපත් කරන්නක් නොවිය යුතුය. මේ සදහා සෝභිත හිමියන් ගේ ප්‍රවේශය පදනම්ක් කර ගත හැකිය. ඒ හරහා ජනතා අදහස් ලබා ගැනීමේ වේදිකාවක් සකස් කර ගත හකිය. මෙහි මූලිකම හරය විය යුත්තේ ව්‍යවස්ථාපිත එකාධිපති ක්‍රමයක් වන විධායක ජානාධිපති ක්‍රමය බැහැර කොට පර්ලිමෙන්තුවට බලය පවරන වෙස්මිනිස්ටර් ආණ්ඩු ක්‍රමයක් නිර්මානය කර ගැනීමය. මෙය එක ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකින් කර ගත නොහැකි වන්නේ  වත්මන් ආණ්ඩු ක්‍රමය මුලුමනින්ම විධායකය මත ගොඩනැගී ඇති නිසාය.එමෙන්ම ව්‍යවස්ථාව තුල සියලු පුරවැසියන්ගේ අයිතීන් තහවුරු කර යුතුය. එනම් ජාති ආගම් කුල ලිංගික බෙදීම් වලින් තොරව පුරවැසියන්ට සාධාරණ සාමාජයක් නිර්මාණය කර ගැනීම ඔවුන්ගේ ප්‍රමුඛ කාර්යය විය යුතුය.මෙහිදී අන්තවාදින්ගෙන් එල්ල වන බල්පෑම් වලින් මිදී කටයුතු කිරීමේ ශක්‍ය තාවයක් මෙහි නායකයන්ට තිබිය යුතුය. මන්දයත් අන්තවාදීන්ගේ බලපෑමට රටක් ලෙස ආපස්ස්ට අප ගමන් කර ඇති දුර හොදටම ප්‍රමාණවත්ය.රටේ පොදු පුරවැසියාගේ ගෞරවය අන්තවාදීන්ගේ හස්තයට ගොදුරු නොකිරීමේ වගකීම රටක නායකයා සතු වගකීමකි.ඉතා දුශ්කර වුවත් මෙවැනි විකල්පයක් වෙත අප ගමන් කිරීමට අපොහොසත් වුවහොත් කිව හැක්කේ නිශ්චිත ලෙසම කවරකු බලයට පත් වුවද අප ගමන් කරන්නේ ආපස්සටම බවය.

කසුන් ප්‍රනාන්දු.
20/10/2014

”චේ කෝ…” සහ තවත් කතා – පශ්චාත් යුද සමාජය කෙටි කතාව තුලට

Che Ko Saha Thawath Katha Anurasiri Hettige -Review

“චේ කෝ සහ තවත් කතා” අනුරසිරි හෙට්ටිගේ මහතාගේ දෙවන කෙටි කතා සංග්‍රහයයි.වර්තමානයේ ජීවත් වන මිනිසා කතුවරයා හදුන්වා දෙනු ලබනුයේ ඉතා අපුරූ ආකාරයකටය.”මගේ යුගයේ මා සමග වෙසෙන්නේ පශ්චාත් යුද ජයග්‍රහණයේ මිනිසෙකි;පෙර නොවූ විරූ වැනිය;ඔහු තමන්ගේ ජානගත අපේක්ශාවක ජයග්‍රහනයක් සාක්ෂාත් කරගත්තෙකි. ඔහු තව දුරටත් සමාජයේ කටයුතු පාලනය  කරන්නෙක් නොවේ;ස්ථාපිත යමක් රකින බහිරවයකු වැනිය;ඇස් පෙනුනද නොපෙනෙන්කි;සවන් තිබුනද බිහිරෙකි;සමාජ ඉතිහාසය ගැනත් එහි ස්වභාවය ගැනත් හොදින් දනිතත් දේශානුරාගී නාමධාරී සෑම සියලු ක්‍රියාරකමක්ම අවිචාරයෙන් අදහන්නෙකි;ජාතිය පිළිබද විකල් අභිමානයක් දරන්නෙකි” (පෙරවදන පිට xiii/ ivx) මෙම සුවිශේෂි පුද්ගලයාගේ චර්යා රටා කෙටි කතා සංග්‍රහය තුලින් ඔහු මැනවින් ඉස්මතු කොට දක්වයි.පශ්චාත් යුදවාදී සමාජයේ මිනිසා අවසානයේ ගමන් කරමින් සිටින්නේ කොතැනටද යන්න කතුවරයා තම කෙටි කතා හත ඇසුරින් ඉතා වියුක්තව දක්වා සිටී.මෙරට නවකතාව අද වන විට ප්‍රබල මාධ්‍යක් වුවද මෙම කෙටි කතා සංග්‍රහය තුල පාඨක සිත් සතන් තම කතා තුලම රදවා ගැනීමට කතුවරයා දක්වන්නා වූ සුවිශේෂි බව විශිෂ්ඨය.

මෙහි එන කෙටි කතා අතර මා දකිනා සුවිශේෂිම කතාව වන්නේ “ගැහැනු ලමයාගේ” දවස කතාවය.අනාගතයේ සිට අතීතය දක්වා තම කෙටි කතාව විහිදුවමින් කතුවරයා ශ්‍රි ලාංකික සමාජයේ සුවිශේෂි පැතිකඩක් වන ඇගලුම් කර්මාන්තයේ සේවයේ යෙදෙන ස්ත්‍රින් ගේ ජීවිතයේ යතාර්ථය පාඨකයා අඹිමුවෙහි තබන ආකාරය ඉතා අලංකාරය. එම යුවතිය රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයේ නියෝජිතයා අතර අතිවන ලිපි සංවාදය එම යුවතියගේ සිතුවිලි හදුනා ගැනීමට කියවන්න වෙත කරනා ආරාධනයක් වැනිය.අවසානයේ ඇයගේ ප්‍රතිචාරය තරමක් රළු වුවද එය ඉතා යථාර්තවාදීය. මන්ද බොහෝ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ගැටලු හදුනා ගන්නා නමුත් ඊට විසදුම් දීමෙහි නොහැකියාව මහ පොලවේ යථාර්තය වන බැවිනි.
“අපිට පිහිට වෙන්නයි කියල මෙහෙ කන්තෝරු අටව ගෙන හිටියට ඔගොල්ලන්ට කරන්න පුළුවන් කෙහෙල්මලක් නෑ.දවස ගානෙ ම අපේ කෙල්ලෝ පිරිමින්ගේ කාලකන්නි ආශාවන් පස්සේ වැටිලා අතරමන් වෙනවා.ඒත් මට බෑ මගෙ ජීවිතේ එහෙම අයාලේ විනාශ වෙන්න ඉඩ හරින්න.මේක මගේ ජීවිතේ.මං මගේ ආශාව මත්තේ හැපිලා මැරෙනව.මං මගේ තරුණකමට වටිනාකමක් හොයනවා. ඒක මට කවද හරි හම්බ වේවි.”(පිට 44)
අවසානයේ ඇයට ඇය සෙවු වටිනා කම ලැබේවිද?

13+ කතාව තුල තේමාව වන්නේ වර්ථමාන දේශපාලනයේ විපරීත භාවයයි. වර්තමානයේ දේශපාලකයා මහජනතාව ඉදිරියේ අනෙක විද තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් කලද ඔවුන්ගේ ඇතුලාන්ත ජීවිතයේ එන විපරීත බව මෙහි දක්වා ඇති ආකරය ඉතා රසවත්ය. තවද ඒ සදහා ඔහු යොදා ගන්නේ 13 ව්‍යවස්ථාව අරබයා ඇති වූ සංවාදාත්මක තත්වයයි. එම සංවදාත්මක තත්වය පසුබිමෙහි තබා දෙශපාලනයේ විපරීත බව ඉදිරිපත් කර ඇති ආකාරය ඉතා විශිෂ්ඨය.
“-දහතුන ඉවත් කරන තුරු අපි දිවි හිමියෙන් සටන් කරනවා.. ඇමති කියයි –
පත්තරය බලමින් සිටි පොඩි මල්ලිගේ මූණෙ ඇදුනේ උපහාසාත්මක සිනාවක්. අම්මපා මුංට නං පිස්සු. තර්ටීන්! දහතුන! හැබෑට ඒකිට දහතුන පැන්නා විතරයි වෙන්න ඇති. තර්ටීන් ප්ලස්! ෂා දහතුන.” (පිට 60)

අපරාධකරුවකුගේ පාපොච්චාරණය තුල වාමාංශික දෙශපාලනයේ එක් පරිච්චේදයක කතාව කතුවරයා එහි කේඩරයකු තමන්ගේම ඇතුලාන්ත සිතත් සමග කරනා පාපොච්චාරනයක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමේදී ඒ සදහා යොදා ගන්නා රූපක ඉතා අලංකාරය.සැමට සමානත්මතාවය ලබා දීම වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වූ එම ව්‍යාපාර අවසානයේ නතර වූයේ කොතැනද යන්න අද අපට ඇති ගැටළුවයි.සකල දේශ වාසී නිර්ධනයනි යන පාඨය තුලට තම රටෙහිම පීඩනයට ලක් වූ ජාතියකගේ අදෝනාව මගහැරීමම කවර නම් උත්ප්‍රාසයක්ද? එය එසේ වුවත් එහි කේඩරයාට පවා අවසානයේ අත් වූ ඉරනම කෙබදුද? නායකත්වය දක්වා ගෙන යන දුර ඔහේ ගොස් අවසානයේ හඩා වැලපීම උරුම කර ගන්නට සිදු වීමම අප නැවත හැරී බැලිය යුතු තත්වයකි.
“දේශප්‍රේමය එහි ස්වභාවයෙන්ම ජාතීන් අතර බෙදීමක් සලකුනු කරනවා නේද? එත් මේ මිනිහා කියන්නේ වෙනත් කතාවක් “ඇත්ත..දේශප්‍රේමය ජාත්‍යන්තරවාදය කරා යාමේ මගයි කියලත් සහෝදරයා අහල නැද්ද… මේ වෙලාවේ අපිට ඒ මග තෝර ගන්න වෙනවා… ඒක සමාජවාදයට යන අපේ මාවත එළි -පෙහළි කිරීමක් වේවි.. කියලා මිනිහා මගේ හිත සන්සුන් කළා.”(පිට 67)

නිර්ධන පන්ති ව්‍යාපරයේ සුරුවමක් බදු මහා වීරයකු වන “අර්නස්ටො චේ ගුවේරා” සංකේතය අද ඇත්තේ කොතැනද?අද වන විට එම සංකේතය ඔහු විසින්ම අරගල කරන්නට යෙදුනු ධනේශවරයේම තවත් එක් සන්නම් නාමයක් (brand) බවට පත්ව තිබීම කවර නම් ඛේදවාචකයක්ද? ශ්‍රි ලංකාව තුල පවා ඔහුගේ සන්නාම ඡායාරූපය ත්‍රි රෝද රථයේ සිට අවන්හල් දක්වාම අලෙවි වීම දැක ගත හැකිය. මෙහි එන චේ කෝ නම් කතවේ බොහෝ තැන් වල එන “චේ ඔබ කොහිද ?, එහෙනම් චේ කෝ,එතකොට චේ කෝ ලෙස විවිධ ස්ථාන වලදී සැබවින්ම චේ කොහෙද යන්න පාඨකයා ගෙන් ප්‍රශ්න කර දක්වා සිටී. මේ සදහා ඔහු යොදා ගන්නා පුද්ගල චරිතයේ නමද ඉතා සුවිශේෂි වේ.”කීර්ති විජයබාහු” නම් එම නම අද සමාජයේ බොහෝ දෙනා නොහදුනනා නමුත් ඔහුගේ පරපුරට නම් එය අමතක නොවනවාට සැකයක් නැත.ශුද්ධ වූ සියල්ල වැනසෙන බව කාල් මාර්ක්ස් කීවේ  මීට බොහෝ අතිතයේදීය. එය කොතරම් දුරට යතාර්ථයක් ද යන්න මෙම චේ කෝ නම් කෙටි කතාව තුලින් අප හට අත් දැකිය හැකිය.

ඒ හා සමානම තවත් කතාවක් වන්නේ සිංහ විලා නම් වූ කතාවය. මේ කතාව ඔස්සේ කතුවරයා ධනෙශ්වරයේ සමාජ ව්‍යපර්යාසය මැනවින් ඉස්මතු කොට දක්වයි.සාම්ප්‍රදායක රදළ පවුලක වර්තමාන පුරුක තම දිවි පෙවෙත ගෙන යන ආකාරය එහි පැරණි වාසින් හට අපුලක් වුවද මේ යුගයේ ජීවත් වන්නවුන්ගේ තේමා පාඨය වන්නේ “බල්ලො මරලා හරි සල්ලි හොයන්න” යන්න යථාර්තයයි. සිංහ විලා අවසානයේ සුනඛ විලා වන අයුරු ඉතා රසවත් ලෙස ඉදිරිපත් කරනා කතුවරයා මේ දුර්දාන්ත ක්‍රමය දෙස නැවතත් හැරී බලන ලෙස පාඨකයාගෙන් ඉල්ලා සිටී.නැති නම් සිංහ සෙයියාවෙන් කටමැත දෙඩවුවද බලු වී ජීවත් වීමට සිදු වන බව නම් වැලැක්විය හැකි යථාර්තයකි. එය අප හට නොපෙනෙන්නේ අපගේම මුග්ධ බාවය මිස අන් කිසිවක් නිසා නොවේ.
“මං හිතා හිටියේ පුතාව දිසාපති කෙනෙක් කරන්න.. අපේ පුතා සල්ලි හම්බ කරන්න මොනව ද නොකරන්නේ හාමිනේ… මාළු පැටව් විකුණනවා… ඇයි මල්… ඉඩකඩම් විකුණනවා.. වාහන විකුණනවා… අර බල්ලො දෙන්නා පට්ටි දාලා හම්බ කරනව….මොකටද හාමිනේ…(පිට 111)

ඉතා රසවත් විවිධ වූ රසවත් තේමා වලින් යුතු මෙ කෙටි කතා හත තුල එක් සුවිශේෂි ලක්ෂණයක් වේ. එනම් අප ජීවත් වන පශ්චාත් යුද සමාජයේ මිනිසාගේ ජීවිතය කතුවරයා කතා ගත කොට ඇති ආකාරයයි. මෙය සැබවින්ම අප ජීවත් වන මේ සමාජය නොවේදැයි විවෘත මනසකින් සමාජය දෙස බලනා කා හට වුවත් වැටහෙන නමුත් බහුතරයකට එය නොදැනෙන්නේද මේ ක්‍රමයේ වරදින්මද?, අප නැවත අප තුලටම හැරී බලමු.

කසුන් ප්‍රනාන්දු.
27/09/2014
Photo : Boondi.lk

ජීවිතයේ ප්‍රබෝධය හා මරණයේ අසිරිය -පොතක් ගැන

 

 DSC_0357

ජීවිතය තිබෙන්නේ ජීවත්වීමටය.ශ්‍රි ලාංකික සමාජයේ ජීවත් වන මිනිසා හුදෙක්ම ජීවත් වන්නේ දහසකුත් එකක් ප්‍රශ්න හා ගැටෙමින් ජීවිතය විඳවමිනි.මෙයට මූලිකම හේතුව වූයේ අප අද ජීවත් වන සමාජය වෙත අප පසු කරමින් පැමිනියේ එක දිගට දීර්ඝ කාලයක් පුරා පැවති ප්‍රච්ණ්ඩ සමාජ ක්‍රමයක් පසුකරමිනි.එකී සමාජය අපට උරුම කර දී තිබෙන්නේ ජීවිතය ජීවත් කරනවා වෙනුවට ජීවිතය විඳවමින් ජීවත් වීමටය. බොහෝ විට තම ජීවිතය විඳවීම තුල ඉන් පීඩා විදින්නේ තමා පමනක් නොව තම ජීවිතය හා බැදුනු වුන් හටද ජීවිතය විදවීමට සිදුවේ.දශක තුනකටත් අධික කාලයක් පුරා දේශපාලන විශ්ලේෂකයෙකු ලෙස කීර්තියට පත් වික්ටර් අයිවන් මහතාගේ “ජීවිතයේ ප්‍රබෝධය හා මරණයේ අසිරිය” කෘතිය ජීවිතය දෙස නවමු දැක්මකින් බලන්නට පාඨකයා හුරුකරවන්නකි.මේ කෘතිය සඳහා පාදක වී ඇත්තේ මේ විශය අරඹයා ඔහු විසින් රාවය පුවත්පතට ලියන ලද ලිපි පෙළක් හරහා ඇති වූ සංවාදයයි.පරිච්ඡේද දහයකින් යුතු මෙම කෘතිය පරිශීලනය කරන්නාට ජීවිතයේ හමුවන විවිධ ප්‍රශ්න වලදී වඩා හොදින් ඊට මුහුන දිය යුතු අයුරු විග්‍රහ කරවන්නකි.කතුවරයා ඒ සදහා පාදක කරගනුයේ ඔහුගේ ජීවිත අත්දැකීම් මෙන්ම ලොව ජීවත් වූ සුවිශේෂි පුද්ගලයන් ඊට දක්වන ලද ප්‍රතිචාර ආශ්‍රය කරගනිමිනි.

මෙහි පලමු පරිච්ඡේද කීපය හරහා ඔහු උත්සහ කරනු ලබන්නේ යුග දිවිය ආශ්‍රයෙන් ඇතිවන ගැටළු වලදී පුද්ගලයන් ඊට ප්‍රතිචාර දැක්විය යුත්තේ කෙසේද යන්න විග්‍රහ කිරීමටය.මෙහිදී ඔහු ජීව විද්‍යාත්මක කරුණු මෙන්ම ප්‍රායෝගික තලයේ ඇතිවන කරුණු පවා විග්‍රහ කොට ඇත.අඹු සැමියන් අතර විශ්වාශය ඇති කර ගැනීම නැන්දම්මා ලේලි ගැටුම් වලදී මුහුන දිය යුතු ආකාරය, එමෙන්ම මෙහි සුවිශේෂි තත්වය වන්නේ දරුවන් හා දෙමාපියන් අතර සම්බන්ධය ගොඩනැගීම වැනි අතිශය සංකීර්ණ ප්‍රශ්න පවා ඉතා සරල ලෙස විග්‍රහ කර තිබීමය. මේ කෘතිය පුරාම දැකිය හැකි තවත් සුවිශේෂි ලක්ෂනයක් වන්නේ ජීවිතයේ එන ප්‍රශ්න හමුවේ බුද්ධියට මුල් තැන් දී නොපෙනෙන බලවේග වෙත ගොස් ප්‍රශ්න වැඩි වර්ධනය වන තත්වයන් වලක්වාලීමය.මන්දයත් බොහෝ ජීවිතය අරඹයා ලියන ලද කෘති කෙලවර වන්නේ මිනිසා තව දුරටත් නොපෙනෙන බලවේග වල ගොදුරු බවට පත් කිරීමය.විශේෂයෙන්ම කුඩ කල සිට දරුවන්ගේ ලෝකයට වර්ගවාදී, ආගම්වාදී පටු සීමාවන් ඉවත් කර සෑම පුද්ගලයෙක්ම සමාන මනුෂයන් ලෙස සැලකිය යුතු ආකාරය ඉතා වියුක්තව දක්වා තිබේ.

මෙහි මා වඩා සිත් ගත් පරිච්ඡේදය වූයේ “ජීවිතයට වීරයකු අවශ්‍යද?” යන කොටසටය.එම පරිච්ඡේදය තුලින් අයිවන් මහතා බොහෝ පුද්ගලයන්ගේ ජීවන තොරතුරු ඔවුන්ගේ වීරයන් හරහා අපට විග්‍රහ කර දන්වයි. ඔහුම දක්වා ඇති ආකරයට  “කෙනෙකුට පරමාදර්ශී වීරයකු සිටින විට ඒ වීරයා ඔහුගේ ජීවිතය කෙරෙහි බලපායි.තමන්ගේ පරමාදර්ශී වීරයාගේ ජීවිතය අනුගමනය කිරීමට අනුගාමිකයා කැමතිය.අනුගාමිකයාගේ පුරුෂාර්ථ කෙරෙහි වීරයා බලපායි.” (පිට 74) එමෙන්ම ඔහු පරමාදර්ශී වීරයන් වන්දනාමාන කරනා තත්වයට යා නොයුතු බවද දන්වා සිටී.මන්දයත් සියලු පරමාදර්ශී වීරයන් මනුෂ්‍යයන් වන බැවින් ඔවුන්ගේ අඩු පාඩු ඇති බව වටහා ගත යුතු නිසාය.මෙම කොටසේ තවත් සුවිශේෂිත්වයක් වන්නේ ලාංකීය සමාජය කෙරෙහි තීරණාත්මක ලෙස බලපෑ පුද්ගලයන් දෙදෙනා වන විජේවීර සහ ප්‍රභාකරන් යන දෙදෙනා වීරවරයන් ලෙස සැලකූ සමාජ තීරුවට අත් වූ ඉරණමද ඉතා වියුක්ත ලෙස දක්වා ඇත.

මෙම කෘතිය තවත් සුවිශේෂි කොටසක් වන්නේ “801 වැනි මිනිසා” පරිච්ඡේදයයි. එහිදී කතුවරයා වර්තමානයේ ජීවත් වන මිනිසාට ඇතිවන අභියෝග හා විශේෂයෙන්ම නව ගෝලීය සන්දර්භය හමුවේ පුද්ගලයා හුදු දූපත් මානසිකත්වයෙන් මිදී ගෝලීය පුද්ගලයෙකු ලෙස දිවි ගෙවිය යුතු බව දක්වා සිටී. මෙහිදී අනුඡේද යටතේ මිත්‍යා විශ්වාශ, ආගම,මනුශ්‍ය වර්ගයා,ලංකා ඉතිහාසය හා යටත් විජිතවාදය, ආහාර සම්ප්‍රදායන් හා නව ලෝක රටාව යන තේමා යටතේ 801 වැනි මිනිසා තම ජීවිතය පවත්වා ගත යුතු ආකාරය දක්වා තිබේ. 

පවුල් ආරවුල් හා දරුවන් දීග දීම යන කොටස් දෙක මෙම කෘතිය වර්ණවත් වීමෙහිලා බලපානා කොටස් දෙකකි.පවුල් ආරවුල් හරියාකාරයෙන් කලමනාකරණය කර ගත නොහැකි වීමෙන් මහා ඛෙදවාඡකයන්ට මිනිසුන් හට මුහුණ දීමට සිදුවන අයුරු මින් උදාහරණ සහිතව දක්වා තිබේ.එමෙන්ම මෙම පරිච්ඡේදය තුල ලොව විශිෂ්ඨතම විද්‍යාඤයා ලෙස සැලකෙන අයිසැක් නිව්ටන් හට තම දෙමාපියන්ගේ පවුල් ජීවිතයේ අර්බුද නිසා ඇති වූ කම්පනය හෙතු කොට ගෙන බ්‍රහ්මචාරියෙකු ලෙස මුලු ජීවිතයම ගත කල ආකරය උදාහරණ ලෙස දක්වා තිබේ. එමෙන්ම පවුල් ආරවුල් සදහා උදාහරණ ලෙස මහා ගත්කරු ලියො ටොල්ස්ටොයි ගේ “ඇනා කැරනිනා” නවකතාව සාරාංශ කොට දක්වා ඇති ආකාරය ඉතා රසවත්ය.එමෙන්ම මෙහි දරුවන් දීග දීම පිලිබද ඉතා වැදගත් ලිපියක් ඇතුලත්ය. ජීවිතයේ නිසි වයසට කල යුතු දෑ කල් තැබීමෙන් මනුෂ්‍ය ජීවිතය අර්බුදයට යන අයුරු මෙන්ම ජොතිෂ්‍ය වැනි මිත්‍යා විශ්වාශ හේතු කොට ගෙන බොහෝ දෙනෙක්ගේ ජීවිත අවුල් කල ඇති ආකාරය වික්ටර් අයිවන් මහතා විශිෂ්ඨ ලෙස දක්වා ඇත.මෙහි “මිනිසුන් ගේ ඉරණම ග්‍රහතාරකා වලට බැද තැබු ජොතිෂ්‍යට තිබු පිලිගැනීම නැති භංග කිරීම ආරම්භ කලේ එක විට ජොතිෂ්‍ය ශ්‍රාස්ත්‍රර්තයෙක් වූද විද්යාඤයෙක් වූද කොපර්නික්ස් විසිනි”.(පිට 143). නමුත් කණගාටුවට කරුණ වන්නේ අද වන විට අප ගමන් කරමින් තිබෙන්නේ කොතැනකටද යන්නය.

කෘතියේ අවසාන භාගය පුරාම ඔහු අවධානය යොමු කොට ඇත්තේ වියපත් වීම හා මරණයේ අසිරිය වෙතය. විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු මරණය දක්වා කාලය මිනිසකු කලමනා කල යුත්තේ ඇයිද යන්න මෙම පරිච්ඡෙද දෙක තුලින් කතුවරයා මනාව දක්වා ඇත.වයස  කොපමණ වුවත් අලුත් දෙයක් ඉගෙන ගැනීමට වයස බාධාවක් නොවන වග ලොව ප්‍රකට උදාහරණ ගෙන හැර දක්වමින් ඔහු විස්තර කර ඇති ආකරය ඉතා විශිෂ්ඨය.එමෙන්ම විශ්‍රාම ‍යාමෙන් පසු ආර්ථිකය කලමනාකරණය කර ගත යුත්තේ කෙසේද හා එසේ නොවීමෙන් ජීවිතය අර්බුදයට යන ආකාරය කතුවරයා ඉතා දක්ෂ ලෙස පෙන්වා දී ඇත.අසිරිමත් මරණය කොටස මෙම කෘතියේ විචිත්‍රත්වය ත්‍රීව කරන්නකි.මරණය තේරූම් ගෙන ඊට මුහුණ දිය යුතු ආකාරය ඉතා සරල ලෙසත් ලොව ප්‍රකට ශ්‍රේෂඨ මරණ උදාහරණ කර ගනිමින් කතුවරයා විස්තර කර තිබේ. තවද වයස්ගත වීම හෙතුවෙන් අන්දානුභාවයෙන් ආගමික විශ්වාශයන් පසුපස යාමේ ආදීනව කතුවරයා ඉතාමත් විශිෂ්ඨ ලෙස දක්වා ඇත. මරණය පිලිබද ග්‍රීක දාර්ශනික එපිකියුරස් ගේ ශ්‍රේෂඨ කියමනක් මෙසේය.”මරණය වනාහි මට වැදගත් දෙයක් නොවේ.මන්ද මා ජීවත්ව සිටින විට මරණයක් නැත.මරණය ආ විට මා ජීවත් වන්නේ ද නැත.”

ජීවිතය ජීවත් කරවීමට හරසුන් දේ කරමින් ජීවිතය ආපයක් කරගන්නවා වෙනුවට ජීවිතය වඩාත් යහපත් ලෙස ගෙවා දැමීමට පාඨකයා උනන්දු කරවන මෙම කෘතිය වික්ටර් අයිවන් මහතාගේ පරිනත භාවයට හොදම සාක්ෂියකි.

කසුන් ප්‍රනාන්දු.
31/08/2014

වැරදුනේ කොතැනද ?

 

images (1)

අලුත්ගම ඒ කලු ජූනිය සිදු වී මසක් ගත වී ගොසිනි. බොහෝ දෙනා මේ සිද්ධිය පාඩමක් කොට ගන්නවා වෙනුවට තවමත් කරමින් සිටින්නේ තමන්ගේ වාර්ගික දෘශ්ඨිකෝණයෙන් මේ සිදුවීම නිර්වචනය කරමින් සිටීමය. රටක් ලෙස මේ මොහොතේ අපට අවශ්‍ය කරනුයේ මේ සිද්දියේදී පලමු ගල එල්ල කලේ කවරකුද කිය සොයනවාට වෙනුවට මනුශ්‍ය වර්ගයා ලෙස අනෙකා දෙසත් මේත් තවත් මනුශ්‍යයකු නොවේදැයි බැලිය යුතු තත්වයක් නිර්මානය කර ගැනීම නොවේද ? මන්දයත් අද නූතන ලෝකය තුල ජාතිය, වර්ගය,කුලය හෝ ආගම පදනම් කරගෙන වෙනස් කොට සැලකීම පිලි නොගන්නා තත්වයකි.

චින්තනයේ දුර්වලතා

මධ්‍යතන යුගයේ යුරෝපයේ ඇති වු වෙනස්කම් හේතූ කොට ගෙන ඒ වන විට රාජ්‍යයේ ආගම තිබූ ඉහළ තත්වය වෙනස් වන තත්වයක් උදා වන්නට විය. මේ හෙතුකොට ගෙන ඒ වන විට රාජ්‍ය තුල ආගමට තිබූ උච්චස්තානය බිද වැටී මානව නිදහස, විද්‍යාවේ දියුනුව හා කාර්මිකව් විප්ලවය ඉහලට පැමිණීය.අද වන විට යුරෝපයේ කිසිදු රටක් තුල ආගම රාජ්‍යයේ කටයුතු සදහා අත පොවන තත්වයක් දැකිය නොහැක. ආගම හුදු පුද්ගලික කාරණයක් බවට පත්ව ඇත. නමුත් බොහෝ ලංකිකයන් තුල අදටත් ගැබ්ව පවතින කරුණක් වන්නේ සසුන පවතින්නේ රාජ්‍යයට ඉහලින් යන්නය.නමුත් එය එසේ නොවන බව පසුගිය දිනවල මෝටර් රථ ධාවන තරගාවලිය අරබයා මහා නායක හිමිවරුන් හා ජනපති අතර ඇති වූ ප්‍රශ්නයේදී පැහදිලිවම පෙනිනි.

ලංකාවේ සිංහල ජාතියේ චින්තනය මහත් බලපැම් ඇති කල පුද්ගලයන් වන්නේ අනගාරික ධර්මපාල,නලින් ද සිල්වා,ගුණදාස අමරසේකර හා ගංගොඩවිල සෝම හිමි ප්‍රධාන තැනක් ගනී.මොවුන්ගේ චින්තනයේ වු ප්‍රධානම දුර්වලතාව වන්නේ සිංහල ජාතියට බර තබමින් අන් ජාතින් හෙළා දකිනා එනම් ඔවුන් යටත් වැසියන් කොට සැලකීමේ ප්‍රතිපත්තියයි. මේ බව ඔවුන් පල කල ලිපි ලේඛ්න පරිශීලනය කිරිමේදී දැක ගත හැකිය. අද අප අත් දකිමින් සිටිනුයේ එම චින්තනයේ කූට ප්‍රප්තියද?. මුස්ලිම් ව්‍යාපර ඉලක්ක කරමින් එල්ල කරණා ප්‍රහාර තුල සැගවී ගෙන ඇත්තේ එම චින්තනයේ දුෂ්ඨ භාවයද?.

රටක් ලෙස අපට දියුණු වීමට මාර්ග කොතෙක් තිබියදීත් අප අදටත් දුක් විදිමින් සිටිනුයේ මේ චින්තනයේ දුබලතාවය නිසාද.මෙම චින්තනය විශ්වාශ කරනා බොහෝ දෙනා නොදන්නා කරුණ වන්නේ අප ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුල පවා කිසිම ජාතියක් හෝ ආගමක් උසස් කොට තවකකු පහතට දමා නැත.
“කිසිම පුරවසියකු වර්ගය,ආගම,භාෂාව,කුලය,ස්ත්‍රි පුරුෂ භේදය, දෙශපාලන මතය හෝ උපන් ස්ථානය යන හේතු මත හෝ ඉන් කවර වු හේතුවක් මත හෝ වෙනස් කමකට හෝ විශේෂයකට හෝ භාජනය නොවිය යුත්තේය.”

මේ සියල්ල රටේ උත්තරීතර නීතිය වුවද ශ්‍රි ලංකාවේ බුදු දහමේ අධිපතියන් ලෙස කටයුතු කරන බොදු බල සේනා සහ අනෙකුත් සේනා සිංහල බෞද්ධ හැර අන් සියලු දෙනා ආමන්ත්‍රනය කරන්නේ “පරයා” යන වචනයෙන් වීමම මෙරට නීතියට අත් වූ ඉරණම කියා පාන්නක් නොවේද? සිංහල ජාතියේ චින්තනයේ බාල බව බොහෝ අවස්ථා වල සුදුස්සාට සුදුසු තැන ලැබිය යුතු තත්වයන් තුල පවා ඔහුගේ ජාතිය සහ ආගම පසුපස හඹා යන තත්වයෙන් නිරූපනය වේ. මීට හොදම උදාහරණයක් වනුයේ 2004 එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානය බලය ලබා ගත් මොහොතේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ යෝජනාව වුයේ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතා අගමැති ධුරයට පත් කරලීමය. නමුත් ඒ අවස්ථාව වියැකී ගියේ අනෙක් කණ්ඩායම් ඔහුගේ වර්ගය අරඹයා දැක්වූ විරෝධය තුලය.කවර අඩුපාඩු කම් මධ්‍යයේ වුවද ඒ මොහොතේ ඊට සුදුසුම පුද්ගලයා වුයේ ඔහුය. මේ සියලු තත්වයන් කියා පානුයේ චින්තනයේ දුෂ්ඨ බව හැර අන් කවරක් ද?.

යතාර්ථය

අනෙක් ආගමික විශ්වාශ හා බැදුනු පුද්ගලයන් වෙත ‘පරයා” යන්නෙන් ආමන්ත්‍රණය කිරීමට පෙර දැන ගත යුතු කරුණ වන්නේ ශ්‍රි ලංකාවේ සියලු ජාති හා ආගම් විවිධ වූ කාල වකවානු වලදී වෙනත් රටකින් පැමිනි වුන්ය.වෙනසකට ඇත්තේ පැමිනි කාලය පමණි. එසේ වෙනත් රටකින් පැමිණි ජන වර්ගයන් “පරයන්” නම් වැදි ජනයා හට අප සියලු දෙනා වෙත “පරයා” යන්නෙන් ආමන්ත්‍රනය කල හැකිය.ඔවුන් කොතරම් නවීන ලෝකය වෙත පරිණාමනය නොවූවද,ඔවුන් එවැනි අන්තගාමීන් නොවීම පිලිබදව අප ලැජ්ජා විය යුතුය.

මෑතක සිට මුස්ලිම් වරු සමග ඇති කර ගන්නට යන ප්‍රශ්නයේ මූලය වී ඇත්තේ අන් කවරක්වත් නොව ඔවුන් වෙළදාමෙහි දක්වන ව්ශිෂ්ටත්වයයි.සැබෑ ලෙසම මෙය සිංහල බෞද්ධ සාමාන්‍ය ජනයාගේ ප්‍රශ්නයක් නොව වෙළදාමේ ප්‍රශ්නයකි. නමුත් මෙය  ආගම් අර්බුදයක් ලෙස ගැට ගසා ගැනීමේහිලා ඔවුන් ඉතා දක්ශ වී තිබේ. මන්දයත් ෛකරාටිකයාගේ අවසාන තුරුම්පුව වන්නේ ආගමික හා වාර්ගික අන්තවාදයයි. රටේ පාලකයාද මෙය තම බලය පවත්වාගෙන යාමේඑ ප්‍රතිපත්තිය කරගන්නා තත්වය තුල සුලු වාර්ගිකයන් හට අබ සරණ හැර කවර සරණක්ද?

නමුත් බොහෝ දෙනා නොදන්නා යථාර්ථය වන්නේ මුස්ලිම් වරු මෙරට පැමිනි දා සිටම වෙළදාමට යොමු වූයේය යන්නය. පෘතෘගිසීන් මෙරට වෙළදාමට අත පොවන මොහොතේ ඊට ප්‍රමුඛ විරෝධය එල්ල කලේ මුස්ලිම් වරුන් විසිනි.එකල කුල පීඩිත සමාජ ක්‍රමය තුල සිංහල ජනයා වෙළදාම සලකන ලද්දේ පහත් කර්මාන්තයක් ලෙසය.නමුත් කාලයත් සමග කුල පදනම බිද වැටී සමාජ ක්‍රමය වෙනස් වන තත්වයක් තුල සිංහල ජනයා පවා වෙළදාමට යොමු වන්නට විය. නමුත් ඒ වන විට මුස්ලිම් වරු සහ දමිල ජනයා තහවරු කරගෙන තිබූ තත්වය බිද දැමීම පහසු නොවීය.1983 කලු ජුලීය හා 2014 කලු ජූනියේ අන්‍ය ජාතික ව්‍යාපාර ඉලක්ක කර එල්ල වූ ප්‍රහාරයන්හිදී මෙම අරෝව එලියට දැමීමට සිංහලයා සමත් විය.

කල යුත්තේ කුමක්ද?

මෙවැනි තත්වයක් අපට නැවත අවශ්‍ය නැත.එය එසේ නොවීමට නම් ඊට පිලියම් යෙදිම පූර්ණ ලෙසම දෙශපාලනාධිකාරිය වෙත පැවරෙනා වගකීමකි.මෙහිදී රාජ්‍ය නිර් ආගමික වීම ප්‍රමුඛ කාර්‍ය්කි. මන්දයත් තමන් කැමති ආගමක් විශ්වාශ කිරිමේ හෝ නොකිරීමේ කටයුත්ත පුරවැසි නිදහසකි.රාජ්‍ය ආගමික වීම එම නිදහසට වැට බැදීමකි.රාජ්‍යය නිර් ආගමික වීම පිලිබ්ද හිටපු අමෙරිකානු ජනපති ජොන් එෆ් කෙනඩි ආදර්ශයක් මෙසේය. 1960 දී ඒ මහතා පලමු වරට ජනාධිපතිවරණ සටනට යොමු වන විට කතොලිකයකු වීම හෙතූ කොට ගෙන ඔහුට පල්ලියේ බලපැමකින් තොරව තීරණ ගත හැකි වේ දැයි ප්‍රශ්න කෙරුනු විට ඔහු පිලිතුරු දුන්නේ මෙසේය.
” මා අදහන ආගම වැදගත් වන්නේ මට පමණකි”.
“අවසාන වශයෙන් මා මහජන කටයුතු වලදී මා අයත් පල්ලිය වෙනුවෙන් කතා නොකරමි,පල්ලියද මා වෙනුවෙන් කතා කරන්නේ නැත.”
අප රටටද අවශ්‍ය එවන් දුරදර්ශි නායකත්වයක් මිස පාලකයාගේ ආගම ඇදහීම උත්කර්ශයට නංවනා පාලනයක් නොවේ.

21/06/2014

පොදු අපේක්ශකයකු අවශ්‍ය කර තිබේ.

z_fea800

කව්රුන් කෙසේ තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් කලද අවසානයේ පැවති දකුනු හා බස්නාහිර පලාත් සභා මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය රාජපක්ශ රෙජීමය වෙත රතු එළි නිකුත් කොට තිබේ. ආණ්ඩුව මෙම මැතිවරණය සදහා දින නියම කළේද තමන් හට උපරිම වාසිය ලබා ගත හැකි වන පරිදිය. එනම් ඔවුන් මැතිවරණ දිනය ජිනීවා සමුළුව ක්‍රෙන්ද්‍ර කොට ගෙන නියම කරන ලදි.ඒ අර්ථයෙන් ගත් කල මැතිවරණ දිනය නියම කොට ඇත්තේ මැතිවරණ කොමසාරිස් මහින්ද දේශප්‍රිය නොව නවනීදන් පිල්ලේය. ආණ්ඩුව සුපුරුදු පරිදි කොටස් ක්‍රමයට මැතිවරණ පවත්වමින් රාජ්‍ය දේපල ඉතාමත් නින්දිත ලෙස තම ජයග්‍රහනය වෙනුවෙන් යොදවමින්, ජනපති රාජපක්ශ විදුලි පුටුවට ගෙන යාමට බටහිර රටවල් කැස කවමින් සිටිනා බවට අදෝනා දෙමින් ඉල්ලූ ජනවරම ඔවුන් වෙත ලබුනේ නැත. ඔවුන් පළාත් දෙකම ජයග්‍රහනය කළද එම ජයග්‍රහනය පිටුපස ඇත්තේ පරාජයකි.දැන් විවිධ වූ තර්ක ගොඩ නගමින් එය එසේ නොවන්නේ යැයි කියන්නේ එබැවිනි.ඊට හොදම උදාහරණය වන්නේ මහා දැවැන්ත සංවර්ධනයක් වෙමින් පවතින කොළඹ දිස්ත්‍රිකය තුල සන්ධාණය ලබා ගත්තේ 50% නොඉක්මවන ජනවරමකි.

මනාප ප්‍රතිඵල හරහා රාජපක්ශ විරෝධය.

කොළඹ දිස්ත්‍රිකය තුල ඉදිරිපත් කළ අපේක්ශකයන් අතරින් රාජපක්ශ අනුහස ලැබී තිබුනේ ජාතික හෙළ උරුමය නියෝජනය කල උදය ගම්මන්පිල මහතාටය.ඔහු සිල් රෙද්දට මුවා වී රටේ නීතීය කුණු කූඩයට දමමින් රාජ්‍ය නිලධාරියකු වූ ගොඨාභය රාජපක්ශ මහතා තම මැතිවරණ ප්‍රචාරණය සදහා යොදවාගනිමින් මැතිවරණ කොමසාරිස් වරයා පවා නිරුවත් භාවයට පත් කරන ලද තත්වයක් යටතේ ඔහුට ප්‍රතිඵල ලයිස්තුවේ ප්‍රථමයා වීමට නොහැකි විය. ඔහු තම මැතිවරණ ව්‍යාපාරය සදහා කපටියගේ අවසාන ගැලවුම් මාර්ගය වන ජාතික සහ ආගමික අන්තවාදයද උපරිම ලෙස යොදවා ගත්තද ජනතා මනාපය වී තිබුනේ හිරුනිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර මෙනෙවියයි. එය හුදෙක්ම සම්ප්‍රදායක නිදහස් පක්ශ ජේශ්ඨ ඇමතිවරුන්ගෙන් ලද තල්ලුවක ප්‍රතිපලයකි.ඔවුන් තම රාජපක්ශ විරෝධය හිරුනිකාගේ ජයග්‍රහනය හරහා පෙන්නුම් කරන ලදි.එය තවත් පසකින් තම පක්ශය වෙනුවෙන් දිවි හිමියෙන් කටයුතු කල ඇගෙ පියා රෙජීමයේ අනුහස් ලබන්නකු අතින් කරවන ලද ඝාතනයට නීතීයේ සාධාරණය ඉටු නොවිමේ ජනතා අප්‍රසාදය පෙන්නුම් කරවන්නකි.

පොදු අපෙක්ශක භුමිකාව.

පසුගිය කාලය මුලුල්ලේම කතාබහ වෙමින් පැවතිපොදු අපෙක්ශක භුමිකාව නැවතත් මෙම මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය සමග නව මානයක් වෙත යොමු වෙමින් පවතී.17 වන ව්‍යවස්ථා සංශොධනය තුල වූ සියලු ප්‍රජාත්‍රන්තවාදී ලක්ශණ කුනු කූඩයට විසි කරමින් 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශොධනය හරහා ව්‍යවස්ථාපිත එකාධිපතිවදයක් ගොඩනගමින් තුන්වන ධුර කාලයක් සදහා සිහින මවමින් සිටිනා පාලකයා වෙත විපක්ශයේ සියලුම බලවේග ඒකරාශි කරගත් පොදු අපෙක්ශකයකුට සාර්ථක සටනක් දිය හැකි බව මෙම පලාත් සභා ප්‍රථිපල ඔප්පු කර පෙන්වා ඇත. මෙරට ප්‍රජාත්‍රන්තවාදයෙත් යහපාලනයේත් අභිවෘධිය සදහා ඉදිරිපත් කරනු ලබන මූලිකම සටන් පාඨය විය යුත්තේ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහොසි කර පර්ලිමෙන්තුවට සහ ජනතාවට වගකියනා පාලන ක්‍රමයක් ගොඩනැගීම සදහා මාර්ගය සකස් කර දීමය. එම හේතුව නිසා පොදු අපේශකයා නියත වශයෙන්ම සියලු බලවේග වෙත නිතැතින්ම තෝරා ගත හැකි විකල්පයක් විය යුතුය.එම නියත හේතුකාරකය හේතු කොට ගෙන පොදු අපේක්ශකයා දේශපාලන පක්ශයක් නියෝජනය කරන්නකු නොවිය යුතුය. මන්දයත් නියම කරන ලද කාලසටහනකට අනුව ඔහු හෝ ඇය විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කර නික්ම යා යුතු බැවිනි.

සජිත් ප්‍රේමදාසගේ සිහිනය.

පසුගිය දිනෙක සජිත් ප්‍රේමදාස තම හිතවත් මාධ්‍ය හරහා මතු කොට තිබු ප්‍රකාශය පොදු අපේක්ශකයකු වෙනුවෙන් ගොඩනැගෙනා බලාපොරොත්තු සුන් කරවන්නකි. ඔහු තම හිතේශි මාධ්‍ය වෙත පවසා තිබුනේ ඊලග ජනාධිපතිවරණය සදහා ඔහු ඉදිරිපත් වීමට සූදානම් බවය. දැනට තිබෙනා තත්වය හමුවේ එනම් එක්සත් ජාතික පක්ශයේ ඇති නායකත්ව අර්බුධය හමුවේ ඔහු හට තම පක්ශයේ සියලු දෙනාගේ සහයෝගය ලබා ගැනිම පවා අභියෝගයකි. බොහෝ එකසත් ජාතික පාක්ශිකයන් තුල රනිල් මෙන්ම සජිත් පිලිඹ්දවද ඇත්තේ කලකිරීමකි.බොහෝ දෙනෙක් තුල ඇති ගැටළුව වනුයේ ඔහු තුලින් ජාතික දෙශපාලන නායකයකුගේ ලක්ශන පෙන්නුම් නොකිරීමය.ඔහුගේ දෙශපාලනය හුදු ප්‍රාදේශිය එකක් වීම බොහෝ දෙනාට ඇති ගැටළුව වේ. කිසිදු අවස්ථාවක ඔහු රටේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්න හමුවේ තම මතය ඉදිරිපත් නොකරන්නෙකි.රටේ නායකයා වීම පසෙකලා ඔහු තම පක්ශයේ නායකයකු ලෙස මතුවිය යුතුය. ඒ සදහ ඔහුට පලමුව කල යුතුව තිබුනේ නායකත්ව මණ්ඩලයේ කටයුතු බාර ගෙන පක්ශයේ නායකයකු ලෙස තම කුසලතා විදහා දැක්වීමය. මෙරට ජාතික ප්‍රශ්නය හමුවේදන් ඔහු දක්වන්නේ නිශ්චිත නොවනා මතයකි. එය සුළු ජාතික සහයෝගය ලබා ගැනීමේදි ඉතා වැදගත් සාධකයකි.ඔහුද රාජපක්ශ රෙජීමය මෙන්ම එය මගහරිමින් කටයුතු කිරීම තම ප්‍රතිපත්තිය කරගත්තෙකි.ජාතික ගැටලුව මග හරිමින් කටයුතු කිරිමෙන් අප මුහුන දෙන කටුක යථාර්ථය අප අමතක කල යුතු නැත. එම නිසා ඔහුගේ ඉදිරිපත්වීම රට මුහුන දෙන අභියෝග වලට විසදුම නම් නොවේ.

අවශ්‍ය මොහොත එලඹ තිබේ.

රට විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ඔස්සේ ගෙන යමින් පවතින අරාජිකත්වය නතර කල යුතු මොහොත උදා වී තිබේ.දැන් අවශ්‍ය කරනුයේ ඊට එරෙහි සියලු බලවේග ඒකරාශි කල යුතු මොහොතයි.ඊට එරෙහි වීමට අවශ්‍ය කරනා සාධක අප උවමනාවටත් වඩා අත්දකිමින් සිටිනා මේ මොහොතේ වෙනසක් අපේක්ශා කරනා සියලු දෙනගේ යුතුකම විය යුත්තේ ඊට අවශ්‍ය කරනා ජනතා ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමය. එය හුදු දේශපාලන අරමුණු වලින් ඔබ්බට විහිදුන අරමුනක් විය යුතුය. ඒ සදහා උර දී කටයුතු කිරීම මේ මොහොතේ අවශ්‍යතවය වේ. මේ සදහා මේ මොහොතේ මේ අරමුණ කඩා බිද දමමින් අන්තවාදයන් හිස ඔසවමින් සමාජය නැවතත් වලපල්ලට යැවීමට වෙර දරණා බල සේනා වල උවමනාවන් හදුනාගෙන සැබෑ ජනතා ව්‍යාපාරය සියලු ජාති ආගම් බේදයෙන් තොරව ගොඩනැගීම මෙ මොහොතේ අපට අනාගත සමාජය වෙනුවෙන් කල හැකි උදාරම කාර්‍ය්ය වේ. එහි පලමු කර්ත්‍රවය වනුයේ සියලු බලවේග ඒකරාශි කරගත හැකි පොදු අපෙක්ශකයා නිර්මානය කරගනීමය.

 

කුරුලු හදවත තුලින් යථාර්ථය.

නවකතාව ප්‍රබන්ධයක් වුවත් බොහෝ නවකතාකරුවන් තම ප්‍රබන්ධ තුලින් සමාජ යථාර්ථය පිලිඹිබු කිරීමට පෙලඹේ.ආචර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති තම තෙවන නවකතව පාඨකයාට හදුන්වා දෙන්නෙම ප්‍රබන්ධයක් ලෙස වුවත් එය ඔහු තම පරම්පරාව වටහා ගැනීම හෙවත් ඔහුගේ සමාජයේ යථාර්ථය එලි දක්වනු පිනිස ලියන ලද්දක් බව දන්වා තබයි. “මගේම පරම්පරාව සමීපව වටහා ගැනීම පිනිස මා ලියන ලද ප්‍රබන්ධ මාලවක අසම්බන්ධ දිගුවක් සේ සැලකිය හැකි මේ නවකතාව”(පිටුව 07)

ඔහුගේ දෙවන නවකතාව හා වඩාත් කතාබහට ලක්වූ කෘතියද වන “අටවක පුත්තු” කෘතිය සේම පාඨක සිත් සතන් ඇඳ බැඳ තබා ගැනීමට මෙම කුරුලු හදවත කෘතිය සමත්ය. 2013 වසරේ නිකුත් වූ නවකතා අතරින් වඩාත්ම විචාරයට ලක් වූ කෘතියද වන්නේ කුරුලු හදවතයි. කතාව සැකෙවින් ඉදිරිපත් කරන්නේ නම්, කුල පීඩීත සමාජයක ගොදුරක් වූ තරුණයකු ඉන් මීදීමේ මාර්‍ගය ලෙස ජනප්‍රිය ගුවන් විදුලි මාධය භාවිතා කීරීම තුල අවසානයේ එහිම ගොදුරක් බවට පත් වී ජීවිතයෙන් පලා යාම මෙහි කතා සාරාශය වේ.

බුදු දහම වෙනුවට කුල දහම

ගෞතම බුදුන් තරමට කුලවාදය ප්‍රතික්ෂේප කල ආගමීක ශාස්තෘවරයකු ලොව පහල නොවූ තරම්ය.නමුත් අවාසනාවට ගෞතම බෞද්ධ රාජ්‍ය ලෙස උත්කර්ශයට ලක් කරනු ලබන මේ බිමෙහි තරම් ආගම හරහා කුල පීඩනය යොදා ගන්නා රටක් නොමති තරම්ය.අමරකීර්ති මහතාද තම කෘතිය තුලින් මේ පිලිඹඳ උපහාසයෙන් ප්‍රශ්න කරනු ලබයි. නවකතාවේ එන දිනසිරි වෙත ගුවන් විදුලියෙන් එවනු ලබන තෑග්ග ලබා ගැනිමේදී නමෙහි ඇතිවන ගැටලුවේදී නම තහවුරු කරගනීම පිණිස පන්සලට යන අතරමගදී දිනසිරිගේ සිතේ නැගෙන ප්‍රශ්න ඔස්සේ අප රට තුල ආගම හරහාද පීඩිතයා තව දුරටත් පීඩාවට ලක්වන අයුරු උපහාසත්මකව නිරූපනය කරනු ලබයි.“දිනසිරි දන්නවා උන්වහන්සේගෙ හැටි ඉඩකඩම් වතුපිටි තියෙන උදවියගෙ හිත් නොරිදෙන විදියටයි උන්වහන්සේ බණ කියන්නෙ”
“අනික ඔය වාසගමට දාගෙන තියෙන නමත් තමුසෙලාගෙ නෙවේනෙ” හාමුදුරුවො වදාරණ බව ඔහුට සහතිකයි. එවිට දිනසිරිට කියන්න ඉතුරු වෙන්නෙ “එහෙයි, එහෙයි,” කියන එක විතරයි. “එතකොට හාමුදුරුවනෙ ඇල්බට් පෙරේරා අමරදේව උනෙ” කියල දිනසිරි අහන්නෙ ඔහුගේ හිතේ වැඩ වසන හාමුදුරු කෙනෙක්ගෙන් විතරයි.(පිටුව 45/46)

හමුදා යථාර්ථය

අප සියලු දෙනාම මගහරිමින් සිටින කටුක සත්‍යය වනුයේ හමුදාව යනු විශේෂ කොටසක් නොව එය පාලකයන්ගේ මර්ධන යන්ත්‍රය වන වගය. ඔවුන් පිලිපදිනුයේ පාලකයන්ගේ අණ මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.එම අණ හමුවේ ඔවුන්ගේ තුවක්කුවට මුහුන දෙන්නාගේ වර්ගය හෝ ආගම නොසලකයි. එය උතුරේ මුලතිව් වලදීද දකුණේ රතුපස්වලදීද කියා වෙනසක් නැති බව අප අත් දුටු යතාර්තයයි. මෙරට මාධ්‍ය හරහා කොතරම් උත්කර්ශයට නන්වන්නට උත්සහ කලද මෙරට බොහෝ දෙනා හමුදාවට බැදුනේ රණවිරුවකු වී ජාතිය රැකීමට වඩා බඩවියත රැක ගනීම බව බොහෝ දෙනා මග හරිනා සත්‍යයයි.නවකතවේ එන දිනසිරි ද උසස් පෙල අසමත්වීමේ ප්‍රතිපලය ලෙස තෝරා ගනු ලබනුයේ හමුදාවය. අමරකීර්තී මහතා එය ඉතාමත් ආකර්ශනීය ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලබයි.
“අසමත් කොල්ලන්ට තමන් සමත්කම් ඇති කොල්ලන් කියලා පෙන්නන්න තියෙන හොඳම අවස්ථාව :හමුදාව, විභාග දෙපර්තමේන්තුව හමුදාවයි අතර රහස් ගිවිසුමක් තියෙනව වගේ දෙපර්තමේන්තුව අසමත් කරන අය හමුදාවට බඳවාගෙන ඔවුන්ගේ සමත්කම් මතුකරලා පෙන්නනවා.(පිටුව 10).
මෙ තුලින් අමරකීර්ති මහතා ප්‍රබන්ධයෙන් මිදී යථාර්ථය අවබොධ කරගන්නා ලෙස පාඨකයාට ආරාධනා කරයි.

විප්ලවයේ අස්වැන්න.

1988/1989 නැගී සිටීම් මගින් තරුණයා ලබා ගත්තේ සහ රටට ඉන් ලබුනේ කුමක්ද යන්න අමරකීර්තී මහතා තම කෘතිය හරහා ප්‍රශ්න කරනු ලබයි.දිනසිරි තම පොස්ට් කාර්ඩ් ව්‍යාපෘතිය මගින් ඔවුන් පීඩනයට ලක් කලාවූ ගමෙහි නම හා බැදුනු කුල නාමය ඉවත් කරගැනිම කැරලි කාර තරුණයන් හට තේරුම් ගනීමේ හැකියාවක් හැකියාවක් නොමැති කම සහ ඔවුන් එ තරම් හෝ යමක් දිනා නොගත් බව ප්‍රශ්න කරනු ලබයි.දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපාරය මෙන්ම සිහල විමුක්තිකාමි ව්‍යාපෘතිය තම ශක්තිය කොට ගෙන තිබුනේ පැසවෙමින් පැවතුනාවු කුල පීඩනයයි.නමුත් අවසානයේ එම ව්‍යාපෘති දෙකම සමතලා කල දැමු පසු එම කුල පීඩිතයන් අතරමන් වූ බවක් නැවත හැරී බැලීමේදී අපට දැක ගත හැක.
“වළන්ගන්ගොඩ”,”බඩහැලගන්ගොඩ යනාදියෙන් හදුන්වා කොන් කරන ලද ගමක් කව් රුත් ආඩම්බරයෙන් සිහි කරන ගමක් බවට පත් කළ දිනසිරිගේ විප්ලවීය කර්‍ය් අගය කරන්නට සරත් ටත් ලලිත් ටත් හැකියාවක් නැති බව දිනසිරිට පේනවා.(පිටුව 128).

ජනප්‍රිය මාධ්‍ය භාවිතයේ හෙළුව

1977 පසු විවෘත ආර්ථිකයේ කොටසක් ලෙස 1990 දශකයේ අප ලද පුද්ගලික ගුවන් විදුලි නාලිකා තම වෙළද උවමනා වෙනුවෙන් කරනු ලබන කූට උප්‍රකම අමරකීර්තී මහතා ඉතා හාස්‍යයෙන් යුතුව නවකතාව පුරාම දක්වා තබයි.
විවිධ වු තැපැල් ස්ථාන මගින් නාලිකා විසින්ම තැපැල් පත් යොමු කිරීම, තමන්ට අවශ්‍ය ගීත නිතර වාදනය කරවීම හරහා ඒවා ජනප්‍රිය කරවීම හා තම ව්‍යාපරික අරමුනු වෙනුවෙන් දෙශපාලන මතවාද නිර්මානය කරවීම. මෙම ක්‍රමයේ උච්ච්තම අවස්ථාව ලෙස වර්තමාන කාලය හැදින්විය හැකිය. අද වනවිට මාධ්‍ය දේශපාලන පක්ශ වෙත අපේශකයන් යොමු කරන තැනට යොමු වී සිටීම කවර නම් තත්වයක්ද?
“මිනිස්සු එවුවා ඉල්ලුවේ නැතත් කාලයක් ගැහුවම එවුවා ඉල්ලන්න පටන් ගන්නවා.අපි මිනිස්සු ඉල්ලන සින්දු ගහනවා වගේ පෙනුනට ගහන එව්වාම තමයි මිනිස්සු ඉල්ලන්නේ”(පිටුව 213).

නොපවතින ගමක් උතකර්ශවත් කිරීම.

අද වන විට මාධ්‍ය ආයතන ඉතා උත්කර්ශවත් ලෙස තම ව්‍යපාරික උවමනා වෙනුවෙන් ගම නිරූපනය කරනා යුගයකි.නමුත් අප මගහරිනා යථාර්ථය වනුයේ අප උත්කර්ශයට නන්වනුයේ මිහිපිට නොමැති ගමක් වීමය. වඩාත්ම උත්ප්‍රසය වනුයේ විවිධ වූ බුද්ධිමතුන් පවා මෙම ව්‍යාපෘතියේ කොටස් කරුවන් වී තිබීමය.අමරකීර්ති මහතා තම නවකතාවේ එන මුත්තු අත්තා චරිතය හරහා මෙම නොපවතින ගම උත්කර්ශයට නැන්වීම හාස්‍යයට ලක් කරනු ලබයි.
“මුත්තු අත්තා එක්ක යමුකො දිනේ රේඩියෝ එකට” සරත් යොජනා කලේ මුත්තු අත්තා අවුස්සන්න. ” අප්පා මට බෑ පච කෙලින්න. මේකා ඔකේ කියන තරමක් කෙලින්නෙ පච.අපි කොළ පාගනවලු සිල් ගත්තා වගේ- බුදුන් වැඳලා!”
“දිනසිරි බිම බලාගෙන උන්නා. කමත ගැන වැඩසටහන් වල එහෙම කිව්වේ දිනසිරි විතරක් නෙමේ අර මහාචාර්ය කට්ටියත් එහෙම කිව්වා”
“මී හරකුන්ට වදිනවලු, හොඳ වැඳිල්ල ! පේර කෝටුවෙන් දෙන්නේ. (පිටුව 276)

සාර්ථක අවසානය

අමරකීර්ති මහතා නවකතාව අවසාන කරනුයේ තරමක් වෙනස් වූ ආකරටය.තමන් තමන් ගොඩනැගු විප්ලවීය ක්‍රියාමර්ගය තුලම ගොදුරක් වී තමන් බලාපොරොත්තු වූ සමාජය වෙනුවට තිබූ තැනටත් වඩා අගාධයට යන තත්වයක් තුල ඔහු හට ජීවිතයෙන් පල යෑම හැර විකල්පයක් ඔහු සතු නොවීය. එම අවස්ථාව කතුවරයා දක්වා ඇති ආකරය ඉතා අලන්කාරය. කෙසේ වෙතත් ඒ මොහොත වන විට දිනසිරි ගෙ ඊලග ක්‍රියාමර්ගයකට අවශ්‍ය කරන ඊලග චරිතය නොහොත් විකල්පය මාධ්‍ය විසින් ගොඩනගා හමාරය. මෙය කතුවරයාගේ පරිනත බව විදහා දක්වන්නකි.
කෘතිය අවසානයේ ඔහු ගෙන එනු ලබන විග්‍රහය වර්තමාන සමාජ ක්‍රමය කැඩපතක් ලෙස පාඨකයා වෙත යොමු කරවයි.එම විග්‍රහය තුලින් ප්‍රබන්ධය යථාර්ථය කරා ගෙන එනු ලබයි.
“අපි ඔක්කොම විශාල නූල් ගෙත්තමක් ඇතුලෙ තම‍යි මල්ලි ඉන්නෙ.කොහේ බැලුවත් අතුලෙම තමයි. පිටක් නෑ. ගෙත්තමෙන් පිට කියලා දෙයක් නෑ කියලා ඩෙරීඩා නේද කිව්වේ.(පිටුව 365)

හුදු කුල පීඩ්නය පමනක් යොදා ගනිමින් ඉතා සන්වේදී කෘති බිහිවන යුගයක ලියනගේ අමරකීර්ති මහතා එය දේශපාලන මැදිහත් වීමක් හරහා යථාර්ථවාදී ලෙස ඉදිරිපත් කරන කුරුලු හදවත කෘතිය විශිශ්ට කෘතියකි.

කුරුලු හදවත තුලින් යථාර්ථය.

කවුද ඒක හොරකම් කරලා

බොහෝ දෙනෙකුට අනුව මේ වකවානුව 1948 නිදහසින් පසු මෙරට බිහි වූ ස්වර්ණමය යුගයයි. එහෙත් බැලූ බැල්මට පෙනෙන පරිදි රෙජීමය හා ඊට අනුබද්ධ මාධ්‍යයනුත්, බුද්ධිමතුන් යැයි සමාජය හඳුනා ගන්නා පිරිසත් පැහැදිලි කරන්නා වූ මේ අපූර්ව යුගය පිළිබඳව අපව දවටා ඇති තිරයෙන් පසුපස ඇති අශ්ලීල සත්‍යය මහජනයා වෙත තේරුම් කර දීමේ ගැටලුව අද වන විට සියලු විපක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්ගේ ද වාමාංශිකයන්ගේ ද සිවිල් සමාජයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාකාරීන්ගේ ද ප්‍රධාන උභයතෝටික ගැටලුව වනවා නොඅනුමානය.
අද සමාජය එදා සමාජයට වඩා දියුණු යැයි භෞතිකව සිතීමෙන් ඔබට වැටහෙනු ඇත. එහෙත් සාමාජයීයව අප සිටින්නේ සැබෑ දියුණුවක් ලබා ගෙන ඇති තත්ත්වයකද එසේත් නොමැතිනම් පසුගාමීත්වය කරා යන්නා වූ ගමනකද? උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් ලෝකය තුළ අද වන විට ආගම ඇත්තේ හුදෙක්ම විවේචනාත්මක පසුබිමකය. එනම් ඓතිහාසිකව හා අන්තගාමී විශ්වාසයන් මත හුදෙක්ම පූජනීය තත්ත්වයකින් පිදුම් ලැබූ ආගමික ව්‍යාපාරයන් මිනිස් සමාජයේ යහපැවැත්ම සඳහා සත්‍ය ලෙසම උපකාරී වූයේද-වන්නේද, එසේත් නොමැති නම් එය සමාජය තවදුරටත් ඛණ්ඩනය කරන රේඛාවන් නිර්මාණය කරමින් පවතින්නක්ද යන්න සලකා බැලෙන විවාදාත්මක වාතාවරණයක් තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය කෙබඳුද යන්න බැලීම කාලෝචිතය.
මෙරට ජීවත්වන්නන්ගෙන් බහුතරය සිංහල බෞද්ධ වන අතර ඒ සිංහල බෞද්ධයාට අද අවශ්‍ය වන්නේ අවිහිංසාව හා මනස ප්‍රමුඛ කොටගෙන ගොඩනැගුණු උසස් බෞද්ධ දර්ශනයකට ළඟා වීමකට වඩා තලේබාන් පන්නයේ මැර දහමකට පණ දීමක් යැයි කිව හොත් මා නිවැරදිය. මේ සඳහා උදාහරණ ගැන සමාජ වෙබ් අඩවි (ෆේස්බුක්, ට්විටර්) තුළ ගැවසෙන අයට නම් අමුතුවෙන් අටුවා ටීකා පැවසීම අවශ්‍ය නොවේ. මෙම ව්‍යාපාර පවතින්නේ හුදෙක්ම නීතියේ අනුමැතිය ඇතිව බව සිහි නුවණින් කල්පනා කරන්නෙකුට නම් වටහා ගැනීම අපහසු නොවනු ඇත. දෝෂාභියෝගයට විරුද්ධව පෙළ ගැහුණු ජනතා ව්‍යාපාරයට එල්ල වූ දැවන්ත මර්දනය මෙම නව පන්නයේ ත්‍රස්තවාදී ව්‍යාපාර වෙත යොමු නොවනවා මෙන්ම එය එම ව්‍යාපාර ආරක්ෂා කර ගැනීම පිණිස ක්‍රියාත්මක වන්නක් බව පොලීසියේ හා රජයේ හැසිරීමෙන් පෙනී යාමම ඒ බව පසක් කරයි.
අප තිස් වසරක් පුරා දැවැන්ත ජාතිවාදී යුද්ධයක පැටලී සිටි අවාසනාවන්ත ජාතියකි. ඒ මුළු කාලච්ඡේදය පුරාම සිංහලයාට අනෙකා හෙවත් තම විනෝදය හොරකම් කරන්නා ලෙස මුණ ගැහුණේ අන් කවරකුත් නොව ප්‍රභාකරන්ය. එනම් අප මුහුණ දී සිටි සකල මහා දුක් දෝමනස්සයන් හා අපේ ආතල් එක මංකොල්ල කෑවේ ප්‍රභාකරන්ය. 2009 මැයි මාසයේ අප රතිඤ්ඤා දල්වා කිරිබත් කා දමා සැමරුවේ අන් කිසිවක් නොව ඒ පොදු සතුරාගේ විනාශයේ ප්‍රීතියය.
ඉන් පසු සිදු වූයේ කුමක්ද? ඉන් පසු සිංහලයා පැතූ සමාජය උදා වූවාද? නැත. අද වන විට අප කරවටක් ණය උගුලේ ගිලී සුපිරි චීන සමාජවාදයේ හිරකරුවකු වීමට ආසන්නව සිටින අතර ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවගෙන් එල්ල වන ප්‍රශ්න හමුවේ ආත්ම හතකට හෝ දිරවා ගත නොහැකි ආකාරයට ලැජ්ජා සහගත ලෙස බොරු බේගල් ඇද බාමින් සිටිමු. අපේ පාලකයින් සිය පැවැත්ම නැත්නම් ජනප්‍රියතාව පවත්වා ගැනීම උදෙසාත්, සමාජය නඩත්තු කිරීම සඳහාත් මේ බොරු ඇද බාන්නේ පිටරටවලට පමණක් නොව සිය ජනතාවටද හැම මොහොතකම එන්නත් කරන්නේ බොරුවමය.
මෙය බොහෝ දෙනෙක් නොදන්නේම නොවේ. එහෙත් මිනිසුන් සිතනුයේ මේ අපගේ උරුමය හෝ කරුමය කියාය. එනිසා සිය කටුක ජීවිතයට නව අරුතක් සපයා ගනු වස් ඔවුන් සමාජය තුළින් තවත් සතුරකු නිර්මාණය කර ගැනීමේ පිපාසයෙන් පෙළෙන අතර රෙජීමය සිය බලය තහවුරු කර ගනු වස් කලින් කලට සමාජය වෙත බිල්ලන් මුදා හරිති. වෙනත් විදිහකින් කිවහොත් මේ දෙගොල්ලොම ප්‍රභාකරන් වෙනුවට නව ආදේශකයක් සොයමින් සිටිති. මේ මොහොතේ ඒ සඳහා ඔවුන්ට මුණ ගැසෙන හොඳම අනෙකා අන් කවරකුත් නොව මුස්ලිම් ජාතියයි. එයට අවශ්‍ය කහ සිවුරේ බලය මෙන්ම රාජ්‍ය අනුග්‍රහයද මේ වන විට නොඅඩුව ලැබෙමින් පවතී. තත්ත්වය එසේ නම් පැහැදිලිවම කිව හැක්කේ ජාතියක් වශයෙන් හෝ රටක් වශයෙන් හෝ මේ භවයේදී නම් අපට ගොඩයාගත නොහැකි බවය∎
කසුන් ප්‍රනාන්දු
http://www.samabima.com/?p=6148