කුරුලු හදවත තුලින් යථාර්ථය.

කුරුලු හදවත තුලින් යථාර්ථය.

නවකතාව ප්‍රබන්ධයක් වුවත් බොහෝ නවකතාකරුවන් තම ප්‍රබන්ධ තුලින් සමාජ යථාර්ථය පිලිඹිබු කිරීමට පෙලඹේ.ආචර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති තම තෙවන නවකතව පාඨකයාට හදුන්වා දෙන්නෙම ප්‍රබන්ධයක් ලෙස වුවත් එය ඔහු තම පරම්පරාව වටහා ගැනීම හෙවත් ඔහුගේ සමාජයේ යථාර්ථය එලි දක්වනු පිනිස ලියන ලද්දක් බව දන්වා තබයි. “මගේම පරම්පරාව සමීපව වටහා ගැනීම පිනිස මා ලියන ලද ප්‍රබන්ධ මාලවක අසම්බන්ධ දිගුවක් සේ සැලකිය හැකි මේ නවකතාව”(පිටුව 07)

ඔහුගේ දෙවන නවකතාව හා වඩාත් කතාබහට ලක්වූ කෘතියද වන “අටවක පුත්තු” කෘතිය සේම පාඨක සිත් සතන් ඇඳ බැඳ තබා ගැනීමට මෙම කුරුලු හදවත කෘතිය සමත්ය. 2013 වසරේ නිකුත් වූ නවකතා අතරින් වඩාත්ම විචාරයට ලක් වූ කෘතියද වන්නේ කුරුලු හදවතයි. කතාව සැකෙවින් ඉදිරිපත් කරන්නේ නම්, කුල පීඩීත සමාජයක ගොදුරක් වූ තරුණයකු ඉන් මීදීමේ මාර්‍ගය ලෙස ජනප්‍රිය ගුවන් විදුලි මාධය භාවිතා කීරීම තුල අවසානයේ එහිම ගොදුරක් බවට පත් වී ජීවිතයෙන් පලා යාම මෙහි කතා සාරාශය වේ.

බුදු දහම වෙනුවට කුල දහම

ගෞතම බුදුන් තරමට කුලවාදය ප්‍රතික්ෂේප කල ආගමීක ශාස්තෘවරයකු ලොව පහල නොවූ තරම්ය.නමුත් අවාසනාවට ගෞතම බෞද්ධ රාජ්‍ය ලෙස උත්කර්ශයට ලක් කරනු ලබන මේ බිමෙහි තරම් ආගම හරහා කුල පීඩනය යොදා ගන්නා රටක් නොමති තරම්ය.අමරකීර්ති මහතාද තම කෘතිය තුලින් මේ පිලිඹඳ උපහාසයෙන් ප්‍රශ්න කරනු ලබයි. නවකතාවේ එන දිනසිරි වෙත ගුවන් විදුලියෙන් එවනු ලබන තෑග්ග ලබා ගැනිමේදී නමෙහි ඇතිවන ගැටලුවේදී නම තහවුරු කරගනීම පිණිස පන්සලට යන අතරමගදී දිනසිරිගේ සිතේ නැගෙන ප්‍රශ්න ඔස්සේ අප රට තුල ආගම හරහාද පීඩිතයා තව දුරටත් පීඩාවට ලක්වන අයුරු උපහාසත්මකව නිරූපනය කරනු ලබයි.“දිනසිරි දන්නවා උන්වහන්සේගෙ හැටි ඉඩකඩම් වතුපිටි තියෙන උදවියගෙ හිත් නොරිදෙන විදියටයි උන්වහන්සේ බණ කියන්නෙ”
“අනික ඔය වාසගමට දාගෙන තියෙන නමත් තමුසෙලාගෙ නෙවේනෙ” හාමුදුරුවො වදාරණ බව ඔහුට සහතිකයි. එවිට දිනසිරිට කියන්න ඉතුරු වෙන්නෙ “එහෙයි, එහෙයි,” කියන එක විතරයි. “එතකොට හාමුදුරුවනෙ ඇල්බට් පෙරේරා අමරදේව උනෙ” කියල දිනසිරි අහන්නෙ ඔහුගේ හිතේ වැඩ වසන හාමුදුරු කෙනෙක්ගෙන් විතරයි.(පිටුව 45/46)

හමුදා යථාර්ථය

අප සියලු දෙනාම මගහරිමින් සිටින කටුක සත්‍යය වනුයේ හමුදාව යනු විශේෂ කොටසක් නොව එය පාලකයන්ගේ මර්ධන යන්ත්‍රය වන වගය. ඔවුන් පිලිපදිනුයේ පාලකයන්ගේ අණ මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.එම අණ හමුවේ ඔවුන්ගේ තුවක්කුවට මුහුන දෙන්නාගේ වර්ගය හෝ ආගම නොසලකයි. එය උතුරේ මුලතිව් වලදීද දකුණේ රතුපස්වලදීද කියා වෙනසක් නැති බව අප අත් දුටු යතාර්තයයි. මෙරට මාධ්‍ය හරහා කොතරම් උත්කර්ශයට නන්වන්නට උත්සහ කලද මෙරට බොහෝ දෙනා හමුදාවට බැදුනේ රණවිරුවකු වී ජාතිය රැකීමට වඩා බඩවියත රැක ගනීම බව බොහෝ දෙනා මග හරිනා සත්‍යයයි.නවකතවේ එන දිනසිරි ද උසස් පෙල අසමත්වීමේ ප්‍රතිපලය ලෙස තෝරා ගනු ලබනුයේ හමුදාවය. අමරකීර්තී මහතා එය ඉතාමත් ආකර්ශනීය ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලබයි.
“අසමත් කොල්ලන්ට තමන් සමත්කම් ඇති කොල්ලන් කියලා පෙන්නන්න තියෙන හොඳම අවස්ථාව :හමුදාව, විභාග දෙපර්තමේන්තුව හමුදාවයි අතර රහස් ගිවිසුමක් තියෙනව වගේ දෙපර්තමේන්තුව අසමත් කරන අය හමුදාවට බඳවාගෙන ඔවුන්ගේ සමත්කම් මතුකරලා පෙන්නනවා.(පිටුව 10).
මෙ තුලින් අමරකීර්ති මහතා ප්‍රබන්ධයෙන් මිදී යථාර්ථය අවබොධ කරගන්නා ලෙස පාඨකයාට ආරාධනා කරයි.

විප්ලවයේ අස්වැන්න.

1988/1989 නැගී සිටීම් මගින් තරුණයා ලබා ගත්තේ සහ රටට ඉන් ලබුනේ කුමක්ද යන්න අමරකීර්තී මහතා තම කෘතිය හරහා ප්‍රශ්න කරනු ලබයි.දිනසිරි තම පොස්ට් කාර්ඩ් ව්‍යාපෘතිය මගින් ඔවුන් පීඩනයට ලක් කලාවූ ගමෙහි නම හා බැදුනු කුල නාමය ඉවත් කරගැනිම කැරලි කාර තරුණයන් හට තේරුම් ගනීමේ හැකියාවක් හැකියාවක් නොමැති කම සහ ඔවුන් එ තරම් හෝ යමක් දිනා නොගත් බව ප්‍රශ්න කරනු ලබයි.දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපාරය මෙන්ම සිහල විමුක්තිකාමි ව්‍යාපෘතිය තම ශක්තිය කොට ගෙන තිබුනේ පැසවෙමින් පැවතුනාවු කුල පීඩනයයි.නමුත් අවසානයේ එම ව්‍යාපෘති දෙකම සමතලා කල දැමු පසු එම කුල පීඩිතයන් අතරමන් වූ බවක් නැවත හැරී බැලීමේදී අපට දැක ගත හැක.
“වළන්ගන්ගොඩ”,”බඩහැලගන්ගොඩ යනාදියෙන් හදුන්වා කොන් කරන ලද ගමක් කව් රුත් ආඩම්බරයෙන් සිහි කරන ගමක් බවට පත් කළ දිනසිරිගේ විප්ලවීය කර්‍ය් අගය කරන්නට සරත් ටත් ලලිත් ටත් හැකියාවක් නැති බව දිනසිරිට පේනවා.(පිටුව 128).

ජනප්‍රිය මාධ්‍ය භාවිතයේ හෙළුව

1977 පසු විවෘත ආර්ථිකයේ කොටසක් ලෙස 1990 දශකයේ අප ලද පුද්ගලික ගුවන් විදුලි නාලිකා තම වෙළද උවමනා වෙනුවෙන් කරනු ලබන කූට උප්‍රකම අමරකීර්තී මහතා ඉතා හාස්‍යයෙන් යුතුව නවකතාව පුරාම දක්වා තබයි.
විවිධ වු තැපැල් ස්ථාන මගින් නාලිකා විසින්ම තැපැල් පත් යොමු කිරීම, තමන්ට අවශ්‍ය ගීත නිතර වාදනය කරවීම හරහා ඒවා ජනප්‍රිය කරවීම හා තම ව්‍යාපරික අරමුනු වෙනුවෙන් දෙශපාලන මතවාද නිර්මානය කරවීම. මෙම ක්‍රමයේ උච්ච්තම අවස්ථාව ලෙස වර්තමාන කාලය හැදින්විය හැකිය. අද වනවිට මාධ්‍ය දේශපාලන පක්ශ වෙත අපේශකයන් යොමු කරන තැනට යොමු වී සිටීම කවර නම් තත්වයක්ද?
“මිනිස්සු එවුවා ඉල්ලුවේ නැතත් කාලයක් ගැහුවම එවුවා ඉල්ලන්න පටන් ගන්නවා.අපි මිනිස්සු ඉල්ලන සින්දු ගහනවා වගේ පෙනුනට ගහන එව්වාම තමයි මිනිස්සු ඉල්ලන්නේ”(පිටුව 213).

නොපවතින ගමක් උතකර්ශවත් කිරීම.

අද වන විට මාධ්‍ය ආයතන ඉතා උත්කර්ශවත් ලෙස තම ව්‍යපාරික උවමනා වෙනුවෙන් ගම නිරූපනය කරනා යුගයකි.නමුත් අප මගහරිනා යථාර්ථය වනුයේ අප උත්කර්ශයට නන්වනුයේ මිහිපිට නොමැති ගමක් වීමය. වඩාත්ම උත්ප්‍රසය වනුයේ විවිධ වූ බුද්ධිමතුන් පවා මෙම ව්‍යාපෘතියේ කොටස් කරුවන් වී තිබීමය.අමරකීර්ති මහතා තම නවකතාවේ එන මුත්තු අත්තා චරිතය හරහා මෙම නොපවතින ගම උත්කර්ශයට නැන්වීම හාස්‍යයට ලක් කරනු ලබයි.
“මුත්තු අත්තා එක්ක යමුකො දිනේ රේඩියෝ එකට” සරත් යොජනා කලේ මුත්තු අත්තා අවුස්සන්න. ” අප්පා මට බෑ පච කෙලින්න. මේකා ඔකේ කියන තරමක් කෙලින්නෙ පච.අපි කොළ පාගනවලු සිල් ගත්තා වගේ- බුදුන් වැඳලා!”
“දිනසිරි බිම බලාගෙන උන්නා. කමත ගැන වැඩසටහන් වල එහෙම කිව්වේ දිනසිරි විතරක් නෙමේ අර මහාචාර්ය කට්ටියත් එහෙම කිව්වා”
“මී හරකුන්ට වදිනවලු, හොඳ වැඳිල්ල ! පේර කෝටුවෙන් දෙන්නේ. (පිටුව 276)

සාර්ථක අවසානය

අමරකීර්ති මහතා නවකතාව අවසාන කරනුයේ තරමක් වෙනස් වූ ආකරටය.තමන් තමන් ගොඩනැගු විප්ලවීය ක්‍රියාමර්ගය තුලම ගොදුරක් වී තමන් බලාපොරොත්තු වූ සමාජය වෙනුවට තිබූ තැනටත් වඩා අගාධයට යන තත්වයක් තුල ඔහු හට ජීවිතයෙන් පල යෑම හැර විකල්පයක් ඔහු සතු නොවීය. එම අවස්ථාව කතුවරයා දක්වා ඇති ආකරය ඉතා අලන්කාරය. කෙසේ වෙතත් ඒ මොහොත වන විට දිනසිරි ගෙ ඊලග ක්‍රියාමර්ගයකට අවශ්‍ය කරන ඊලග චරිතය නොහොත් විකල්පය මාධ්‍ය විසින් ගොඩනගා හමාරය. මෙය කතුවරයාගේ පරිනත බව විදහා දක්වන්නකි.
කෘතිය අවසානයේ ඔහු ගෙන එනු ලබන විග්‍රහය වර්තමාන සමාජ ක්‍රමය කැඩපතක් ලෙස පාඨකයා වෙත යොමු කරවයි.එම විග්‍රහය තුලින් ප්‍රබන්ධය යථාර්ථය කරා ගෙන එනු ලබයි.
“අපි ඔක්කොම විශාල නූල් ගෙත්තමක් ඇතුලෙ තම‍යි මල්ලි ඉන්නෙ.කොහේ බැලුවත් අතුලෙම තමයි. පිටක් නෑ. ගෙත්තමෙන් පිට කියලා දෙයක් නෑ කියලා ඩෙරීඩා නේද කිව්වේ.(පිටුව 365)

හුදු කුල පීඩ්නය පමනක් යොදා ගනිමින් ඉතා සන්වේදී කෘති බිහිවන යුගයක ලියනගේ අමරකීර්ති මහතා එය දේශපාලන මැදිහත් වීමක් හරහා යථාර්ථවාදී ලෙස ඉදිරිපත් කරන කුරුලු හදවත කෘතිය විශිශ්ට කෘතියකි.

කවුද ඒක හොරකම් කරලා

බොහෝ දෙනෙකුට අනුව මේ වකවානුව 1948 නිදහසින් පසු මෙරට බිහි වූ ස්වර්ණමය යුගයයි. එහෙත් බැලූ බැල්මට පෙනෙන පරිදි රෙජීමය හා ඊට අනුබද්ධ මාධ්‍යයනුත්, බුද්ධිමතුන් යැයි සමාජය හඳුනා ගන්නා පිරිසත් පැහැදිලි කරන්නා වූ මේ අපූර්ව යුගය පිළිබඳව අපව දවටා ඇති තිරයෙන් පසුපස ඇති අශ්ලීල සත්‍යය මහජනයා වෙත තේරුම් කර දීමේ ගැටලුව අද වන විට සියලු විපක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්ගේ ද වාමාංශිකයන්ගේ ද සිවිල් සමාජයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාකාරීන්ගේ ද ප්‍රධාන උභයතෝටික ගැටලුව වනවා නොඅනුමානය.
අද සමාජය එදා සමාජයට වඩා දියුණු යැයි භෞතිකව සිතීමෙන් ඔබට වැටහෙනු ඇත. එහෙත් සාමාජයීයව අප සිටින්නේ සැබෑ දියුණුවක් ලබා ගෙන ඇති තත්ත්වයකද එසේත් නොමැතිනම් පසුගාමීත්වය කරා යන්නා වූ ගමනකද? උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් ලෝකය තුළ අද වන විට ආගම ඇත්තේ හුදෙක්ම විවේචනාත්මක පසුබිමකය. එනම් ඓතිහාසිකව හා අන්තගාමී විශ්වාසයන් මත හුදෙක්ම පූජනීය තත්ත්වයකින් පිදුම් ලැබූ ආගමික ව්‍යාපාරයන් මිනිස් සමාජයේ යහපැවැත්ම සඳහා සත්‍ය ලෙසම උපකාරී වූයේද-වන්නේද, එසේත් නොමැති නම් එය සමාජය තවදුරටත් ඛණ්ඩනය කරන රේඛාවන් නිර්මාණය කරමින් පවතින්නක්ද යන්න සලකා බැලෙන විවාදාත්මක වාතාවරණයක් තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය කෙබඳුද යන්න බැලීම කාලෝචිතය.
මෙරට ජීවත්වන්නන්ගෙන් බහුතරය සිංහල බෞද්ධ වන අතර ඒ සිංහල බෞද්ධයාට අද අවශ්‍ය වන්නේ අවිහිංසාව හා මනස ප්‍රමුඛ කොටගෙන ගොඩනැගුණු උසස් බෞද්ධ දර්ශනයකට ළඟා වීමකට වඩා තලේබාන් පන්නයේ මැර දහමකට පණ දීමක් යැයි කිව හොත් මා නිවැරදිය. මේ සඳහා උදාහරණ ගැන සමාජ වෙබ් අඩවි (ෆේස්බුක්, ට්විටර්) තුළ ගැවසෙන අයට නම් අමුතුවෙන් අටුවා ටීකා පැවසීම අවශ්‍ය නොවේ. මෙම ව්‍යාපාර පවතින්නේ හුදෙක්ම නීතියේ අනුමැතිය ඇතිව බව සිහි නුවණින් කල්පනා කරන්නෙකුට නම් වටහා ගැනීම අපහසු නොවනු ඇත. දෝෂාභියෝගයට විරුද්ධව පෙළ ගැහුණු ජනතා ව්‍යාපාරයට එල්ල වූ දැවන්ත මර්දනය මෙම නව පන්නයේ ත්‍රස්තවාදී ව්‍යාපාර වෙත යොමු නොවනවා මෙන්ම එය එම ව්‍යාපාර ආරක්ෂා කර ගැනීම පිණිස ක්‍රියාත්මක වන්නක් බව පොලීසියේ හා රජයේ හැසිරීමෙන් පෙනී යාමම ඒ බව පසක් කරයි.
අප තිස් වසරක් පුරා දැවැන්ත ජාතිවාදී යුද්ධයක පැටලී සිටි අවාසනාවන්ත ජාතියකි. ඒ මුළු කාලච්ඡේදය පුරාම සිංහලයාට අනෙකා හෙවත් තම විනෝදය හොරකම් කරන්නා ලෙස මුණ ගැහුණේ අන් කවරකුත් නොව ප්‍රභාකරන්ය. එනම් අප මුහුණ දී සිටි සකල මහා දුක් දෝමනස්සයන් හා අපේ ආතල් එක මංකොල්ල කෑවේ ප්‍රභාකරන්ය. 2009 මැයි මාසයේ අප රතිඤ්ඤා දල්වා කිරිබත් කා දමා සැමරුවේ අන් කිසිවක් නොව ඒ පොදු සතුරාගේ විනාශයේ ප්‍රීතියය.
ඉන් පසු සිදු වූයේ කුමක්ද? ඉන් පසු සිංහලයා පැතූ සමාජය උදා වූවාද? නැත. අද වන විට අප කරවටක් ණය උගුලේ ගිලී සුපිරි චීන සමාජවාදයේ හිරකරුවකු වීමට ආසන්නව සිටින අතර ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවගෙන් එල්ල වන ප්‍රශ්න හමුවේ ආත්ම හතකට හෝ දිරවා ගත නොහැකි ආකාරයට ලැජ්ජා සහගත ලෙස බොරු බේගල් ඇද බාමින් සිටිමු. අපේ පාලකයින් සිය පැවැත්ම නැත්නම් ජනප්‍රියතාව පවත්වා ගැනීම උදෙසාත්, සමාජය නඩත්තු කිරීම සඳහාත් මේ බොරු ඇද බාන්නේ පිටරටවලට පමණක් නොව සිය ජනතාවටද හැම මොහොතකම එන්නත් කරන්නේ බොරුවමය.
මෙය බොහෝ දෙනෙක් නොදන්නේම නොවේ. එහෙත් මිනිසුන් සිතනුයේ මේ අපගේ උරුමය හෝ කරුමය කියාය. එනිසා සිය කටුක ජීවිතයට නව අරුතක් සපයා ගනු වස් ඔවුන් සමාජය තුළින් තවත් සතුරකු නිර්මාණය කර ගැනීමේ පිපාසයෙන් පෙළෙන අතර රෙජීමය සිය බලය තහවුරු කර ගනු වස් කලින් කලට සමාජය වෙත බිල්ලන් මුදා හරිති. වෙනත් විදිහකින් කිවහොත් මේ දෙගොල්ලොම ප්‍රභාකරන් වෙනුවට නව ආදේශකයක් සොයමින් සිටිති. මේ මොහොතේ ඒ සඳහා ඔවුන්ට මුණ ගැසෙන හොඳම අනෙකා අන් කවරකුත් නොව මුස්ලිම් ජාතියයි. එයට අවශ්‍ය කහ සිවුරේ බලය මෙන්ම රාජ්‍ය අනුග්‍රහයද මේ වන විට නොඅඩුව ලැබෙමින් පවතී. තත්ත්වය එසේ නම් පැහැදිලිවම කිව හැක්කේ ජාතියක් වශයෙන් හෝ රටක් වශයෙන් හෝ මේ භවයේදී නම් අපට ගොඩයාගත නොහැකි බවය∎
කසුන් ප්‍රනාන්දු
http://www.samabima.com/?p=6148